ΣΟΝΑΤΑ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ ΣΤΗ ΝΑΞΟ

Ως την προσμέναμε να 'ρθει,
περίλαμπρη εφάνη,
Αύγουστος κι η Πανσέληνος
πάνω απ' τη Νάξο πάλι!
Άσμα ασμάτων, γραφική
και μελωδία ορφική,
στη συμφωνία τ' ουρανού
η χορωδία, συμπαντική!
Μαργαριτάρι ανέβηκε
απ' της θάλασσας τα βάθη,
τις Μάκαρες, τον Αζαλά
και του Σταυρού την εκκλησιά
κι όσο ξεστράτιζε ψηλά,
ν' αντιφεγγίζει στα βουνά
η ασημένια λάμψη!
Το πλούσιο φως να χύνεται,
να λιώνει αργά μες στην ψυχή
όλο αρχοντιά, πανέμορφη,
πόθους και νου ν' αδράχνει!
Να ξεχειλίζει η γλύκα της,
ατέρμονη, ερωτική, ποίημα
που δεν την κλείναν στίχοι
κι η μέθη, ατέλειωτα πελάγη!
Στα Ύρια η γλυκόλαλη
απ' τ' Απεράθου κόρη,
η μούσα Αναματερού
να στρώνει υφάδια μουσικά
να την καλοδεχτεί η Ναξία γη!
Και να, κερνάει ο Διόνυσος,
οικοδεσπότης στη γιορτή,
δάδες ανάβει στις καρδιές
με το γλυκό του το κρασί!
Η Δήμητρα τη χαιρετά
απ' το ναό της στο Σαγκρί
κι απ' της Κορώνου τα βουνά,
η νύφη Αριάδνη!
Στα αρχαία τα Παλάτια του
παίζει τη λύρα ο Απόλλωνας,
την επουράνια ομορφιά
με αρμονία εξυμνεί
απ' την Πορτάρα τη θρυλική
που της χαμογελάει!

Κι απά στο μεσοστράτι της
που το κεντούσαν γιασεμιά,
Πλειάδες και αγγέλοι,
μιας απουσίας η αγκαλιά
να σε τυλίγει άρωμα
και σ' ένα tango μοναξιάς,
φωτιά να σε χορεύει!
Κι όλο να λείπει απ' τ' όνειρο
ένα στιχάκι φίλντισι,
της ομορφιάς το κόσμημα
στη μοιρασιά να δένει,
αυτή η ανάγκη σου η γλυκιά,
βαθιά να σε πεθαίνει!
Τα πεινασμένα χέρια τ' αδειανά,
τ' αφίλητα του έρωτα φιλιά,
το πάθος, το μυστήριο
που ανάβει στο σκοτάδι,
μυσταγωγίας άγγιγμα,
το λυρικό της χάδι!
Προσκυνητές και κοινωνοί
οι αιώνια ρομαντικοί,
τρελοί κι ερωτευμένοι.
Σονάτα του σεληνόφωτος,
το σύμπαν σου υποκλίνεται,
το σύμπαν ναι, σωπαίνει!!!

         ~ ~ V. K. ~ ~
           27/8/2018

ΦΥΓΗ

Το πλοίο σήκωσε άγκυρα,
απόνερα και φεύγει
και το λιμάνι του Πειραιά
πίσω, ω! χαρά μου... μένει!
Να ο ηλεκτρικός σταθμός
κι η γέφυρα στη μέση,
ο κόσμος πάει κι έρχεται
κι η κούραση στα μέτωπα,
της μέρας η φθορά
σαν περιμένουνε βαριά
στων λεωφορείων τη στάση.

Κάθε φορά, κάθε φυγή
στη θάλασσα ξεχωριστή!
Τα μουδιασμένα μου φτερά
με βιάση ανοίγω πάλι,
αποδημώ λες σ' άλλα μέρη,
θαλασσοπούλι στο άγνωστο
που τόσο με γοητεύει!
Τι όμορφη η αίσθηση
ν' αφήνεις πίσω σου αχνή
τη λαίμαργη ρουτίνα
που σου ρουφάει τη ζωή,
που στάλα - στάλα λες
πασχίζει να σε καταπιεί.

Άγιος Σπυρίδων, το Ρολόι,
Άγιος Νικόλας, Τελωνείο,
ο φάρος και το πέτρινο λιοντάρι,
να το, ήσυχο αγναντεύει το λιμάνι
με τα καράβια να έρχονται
να φεύγουν
και τη μαρμάρινη καρδιά να
ταξιδεύουν!
Η Δραπετσώνα, το Πέραμα,
τα πλοία στη ράδα,
τα καρνάγια κι εργατιά,
ταλαίπωρη φτωχολογιά
Χατζηκυριάκειο, ο Σταυρός,
η Φρεαττύδα, Ζέα,
Πασαλιμάνι και Καστέλλα,
Γλυφάδα, το παλιό Ελληνικό,
η Αθήνα με τα σπίτια της πυκνά,
σπιρτόκουτα μικρά από μακριά,
κι ο λόφος της Ακρόπολης
με το αιώνιο σύμβολο,
τον τέλειο Παρθενώνα!
Στην άκρια το Σούνιο σβηστά
με τον ναό του Ποσειδώνα
να σμίγει βράδυ και πρωί
με τ' ουρανού τα κάλλη,
του ήλιου την ανατολή,
τη δύση, το φεγγάρι!

Η λατρεμένη μου φυγή
στων οριζόντων τη γραμμή,
πάντα από τον Πειραιά,
το ωραίο μας λιμάνι!
Έλα να φύγουμε μαζί
για το πιο όμορφο νησί,
με το βοριά ή το νοτιά,
μ' ένα γλυκό μαϊστράλι!!!

    ~ ~ V. K. ~ ~
         3/9/18

ΘΡΗΝΩΔΙΑ

Κρανίου τόπο θυμίζει πια το Μάτι

και η θλίψη... μια θάλασσα απέραντη!
Κουφάρια έρμα, μολυβιές οι κορμοί
απέμειναν φιγούρες τραγικές
στη μαυροφορεμένη γη.
Της μοναξιάς τρομακτικοί
αργοσαλεύουν οι ίσκιοι τους
σαν παίρνει και νυχτώνει.
Θρηνεί ως και το φεγγάρι
στο διάβα ανάμεσα τους
πονάει, κόκκινο, ματώνει!
Οι ανθοδέσμες μικρές πινελιές
στο ανθρακί κενοτάφιο το άχαρο,
μ' άνθη φρέσκα δροσάτα από δάκρυ
δίνουν χρώμα αγάπης,
μόνες νότες ζωής
στο νεκροταφείο τ' αλλόκοτο!
Τους νεκρούς τους τα μνήματα ψάχνουν
κι οι νεκροί να ησυχάσουν,
το δικό τους το μνήμα,
δυο μέτρα γη αφράτη!
Μα τη στάχτη τους ποιος τη μαζεύει
που με τόσα άλλα έγιναν ένα,
την πήρε ο άνεμος, σκόρπισε, πάει!
Τις ευθύνες λοιπόν ποιος θα θάψει,
τις φωνές που σαν σε πανσέληνο
λύκοι ουρλιάζουνε το άδικο,
στων παιδιών που καήκαν το κλάμα,
ποιος τα ώτα θα κλείσει,
στα φτερά των αγγέλων
τα νώτα τάχα ποιος θα γυρίσει!
Και τη μνήμη της φρίκης,
ποιας ταφόπλακας ψέμα
τολμά να σκεπάσει,
της καρδιάς της τον πόνο,
ποιο άκαρδο μνήμα!
Στην αξιοπρέπεια που ανήλεα κάηκε,
ποιος ιθύνων ανεύθυνος
τον λίθον πρώτος βαλέτω!
Το αθώο αίμα που χύθηκε,
στης λάβας τη δίψα θυσία,
θα σας πνίξει, ποτάμι!
Η αλήθεια το δίκιο ζητάει!!!
 
          ~ ~ V.K ~ ~
         Voula Kapiri
           25/7/2018

artist Shawna Erback

ΔΕΗΣΗ ΣΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Το μπλε του ουρανού Σου

Θεέ μου, ας ήταν να γλυκάνει
το μαύρο του θανάτου που πονάει,
το γκριζωπό της τέφρας της ζωής
που σκέπασε τη γη της Αττικής!
Να έσβηνε της φρίκης τις σκιές
απ' των παιδιών Σου τις αθώες ψυχές,
να  'πεφτε σαν το χιόνι απαλά,
να βύθιζε στου χρόνου τα βαθιά,
κραυγές της φλόγας και πληγές!
Το δροσερό Σου τ'ουρανού
μη λυπηθείς,
μπλε άνθη στ' άγια χέρια Σου,
έλα να το σκορπίσεις,
επάνω στης καμένης σάρκας την οσμή,
στου γυμνού δάσους που αχνίζει,
τη ντροπή!
Με το γαλάζιο της γαλήνης
Κύριε, άγγιξε ν' απαλύνεις
της τραγωδίας της βιβλικής
το πένθος και τη θλίψη!
Της τρικυμίας η δέηση!
Εκεί στη μαυρισμένη γη,
κεράκι αφήνω.... προσευχή!

     ~ ~ V. K. ~ ~
    Voula Kapiri
       24/7/2018

artist Leonid Afremov

ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

        

Όμορφη γη Λακωνική,

του Λεωνίδα, ιστορική,
η Σπάρτη, ο Ταΰγετος,
η Πλούμιτσα κι οι Κροκεές,
γενέτειρα του Νικηφόρου
Βρεττάκου του ποιητή,
η Πλύτρα, ο αρχαίος Ασωπός
και το Καραβοστάσι,
ο Αρχάγγελος, η Νεάπολη,
η τυρκουάζ Ελαφόνησος,
η βυθισμένη πόλη
το πανάρχαιο Παυλοπέτρι

και ύστερα.... Μονεμβασιά!!!

Συγκίνηση ζωγραφισμένη
στην καρδιά, μ' αυτό το αχ!
που πνίγεται η ανάσα
πατώ αυτά τα χώματα,
τα καλντερίμια τα πλακόστρωτα,
τις πέτρες τις γυαλιστερές,
με δέος περπατώ
στον τόπο αυτό τον ιερό,
στην αγριάδα του συνάμα
με την τόση ευλογία!
Η καστροπολιτεία γραφική,
με συναρπάζει έτσι μυθική,
σαν να 'χει ξεπηδήσει
από κάποιο παραμύθι,
συναπάντημα πολιτισμών,
απίστευτοι συνδυασμοί!

Ο ορίζοντας να χάνεσαι,
το ηλιοβασίλεμα με συνεπαίρνει,
ακούω τους ψίθυρους της φύσης,
ήχους, φωνές, κανόνια,τουφεκιές,
αλαλαγμούς βαρβάρων,
Οθωμανούς και Φράγκους
αυτοκράτορες Παλαιολόγους,
Βυζαντινούς πολεμιστές!
Η ζωή να ανασαίνει,
να μάχεται, να αντριεύει,
απάνω κάτω να πηγαινοέρχεται,
καμπάνες να χτυπάνε, ψαλμούς
και λειτουργιές στις εκκλησιές,
την Παναγιά τη Χρυσαφίτισσα,
την κυρία Παντάνασσα,
τον Ελκόμενο Χριστό,
και την Αγιά Σοφιά,
την πίστη να κρατάει γερά!

Ζω το ίδιο απέραντο
της θάλασσας και τ' ουρανού,
την αύρα τη θαλασσινή
και νιώθω....νιώθω...νιώθω...
Αγγίζω πίσω μου τον χρόνο,
γυρίζω σ' άλλες εποχές,
σε κείνη την απλότητα
με την καθάρια τη ματιά,
τις μάνες με τη μπόλια,
τ' ανέμελα παιδιά να τρέχουν
πάνω κάτω στα στενά,
στα πέτρινα τα σπίτια
τους με τα σκαλιά
και τα ωραία τους σκουφιά
τα κόκκινα κεραμίδια,
να λιάζονται λευκά σεντόνια
στα ανοιχτά τους παραθύρια!

Κι ύστερα αυτό το ρίγος
για το σπίτι το παλιό,
το πατρογονικό του,
γονυκλισία της ψυχής
στη γη που τον εγέννησε,
κι ας είπε εδώ ο ποιητής:

ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ
" Ο Βράχος. Τίποτ' άλλο.
Η αγριοσυκιά κι η σιδερόπετρα.
Πάνοπλη θάλασσα.
Καθόλου χώρος για γονυκλισία" Γ. Ρίτσος

Φιλώ με σεβασμό
της μάνας του τα χέρια,
τη θάλασσα που θήλασε,
τον άνεμο, το γάλα,
τα πρώτα του χαμόγελα,
τα βήματα, τα λόγια,
τα ματωμένα γόνατα
με τα κοντά του παντελόνια,
τους γλάρους που τον πήρανε,
στα γαλανά τα πέρατα
και στης ψυχής το θάμα,
όλα που τον αγκάλιασαν
κι όση αγάπη φώλιασε
στα θαλασσιά του μάτια!

Βλέπω τον Γιάννη Ρίτσο
με τον Βράχο του,
καραβοκύρης πάνω του
να πλέει, με το ωραίο του
πέτρινο καράβι ν' αρμενίζει
στα πέλαγα της οικουμένης,
να ανεβάζει τα πανιά
με της ψυχής τα χέρια,
με το τιμόνι της να γράφει
η ποιητική του η ματιά
ταξίδια στίχων μακρινά!

"Κυρά Μονεμβασιά μου
πέτρινο καράβι μου.
Χιλιάδες οι φλόκοι σου
και τα πανιά σου.
Κι όλο ασάλευτη μένεις
να με αρμενίζεις
μες στην οικουμένη" Γ. Ρίτσος

Γεύομαι των καημών του
τα αναφιλητά,
της πίκρας του τα δάκρυα,
της αδερφής του το φιλί,
το τρυφερό της χάδι
και τα θεριά τα κύματα
στις μανιασμένες ώρες.
Μα να τη ωραία έρχεται,
γαλήνια και λυτρωτική,
η λατρεμένη μουσική
"Σονάτα του σεληνόφωτος",
το λυρικό μεγαλείο του ποιητή
σ' ένα ντελίριο συναισθημάτων,
για τη γυναίκα, τον έρωτα,
τη μοναξιά, το χρόνο,
τη νοσταλγία στιγμών και επιθυμιών
κάτω από μια ασημόφωτη σελήνη!

Όνειρο αληθινό!
Άκρα Μινώα, άγρια ομορφιά,
πανέμορφη Μονεμβασιά!!!!

       ~ ~ V.K. ~ ~
     Voula Kapiri
        5/7/2019

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ

Γαλαζοπράσινα νερά
κρύσταλλο και σμαράγδι,
χάντρες μετρά ο Αρχάγγελος
μπλε, τυρκουάζ, τοπάζι.
Ένας μικρός παράδεισος,
γαλήνη, σ' αγαλλιάζει,
με το θαλασσαγέρι του,
το φως που όλα τ' αγιάζει!
Άγγιγμα της παλάμης Του,
χάρισμα η τόση λάμψη,
θαρρείς χαμόγελο Θεού,
χαράς καραβοστάσι!

Πιο κάτω απ' τον Ταΰγετο
με την ψηλή κορμοστασιά,
αμβρόσια η χάρη του,
τη νιώθεις κι από μακριά!
Η σκαλωσιά του απ' τα ριζά,
αρχαίο μονοπάτι
για τ' ουρανού ένα κλαδί,
να πιάσει, ν' ανεβεί η ψυχή.
Λιβάνι για την προσευχή,
κοχύλια, βότσαλα κι ευχή,
σ' αρπάζει ο γλάρος απ' τη γη
στο ακρογιάλι το γυαλί.
Οι πικροδάφνες πινελιές
σε κάθε ρούγα και στρατί,
τα κρίταμα, οι αθάνατοι,
οι ολανθισμένοι γιούκοι.
Αγιόκλημα και λυγαριές,
το χιώτικο το γιασεμί
κι απέναντι οι Κροκεές
που γέννησαν τον ποιητή!

Ο Νικηφόρος* ολόγυρα,
όπου κοιτάξεις και σταθείς
η ευγενική του, απλοϊκή,
ωραία, ταπεινή μορφή!
Το άρωμα της αύρας του
το αισθάνεσαι να μπλέκει
στου τόπου τις μοσχοβολιές,
θυμάρι, θρούμπη, αγριελιές.
Άγρια μέντα, βάλσαμο,
ρίγανη και φλισκούνι,
στο σκίνο, τη φασκομηλιά,
η σκέψη του ανοιχτή αγκαλιά!
Της ευτυχίας που θήλασε,
παιάνες οι στίχοι του ηχούν,
στολίζουν δάφνες και μυρτιές,
τη γονική του γη τιμούν!
Το ευλογημένο πνεύμα του
καίει άσβεστο καντήλι,
στους ελαιώνες της καρδιάς,
η φλόγα στο φυτίλι!

Αραξοβόλι, λιάζεται
αγάλια κύμα κύμα
η αλμύρα, τ' άνθος του αφρού
στα βράχια λευκό ποίημα!
Τα δειλινά στο θαλασσί
ο ήλιος σ' αρμενίζει,
όπου η καυτή ανάσα του
αγγίζει, στραφταλίζει!
Το χρυσαφένιο λιόγερμα
με τέχνη χρωματίζει
στα κόκκινα, μενεξεδιά
ρομάντζες ζωγραφίζει!
Ντύνεσαι τ' άγια χρώματα,
μεθάς με του ήλιου το φιλί,
στο όνειρο αφήνεσαι,
στου έρωτα κάθε στιγμή!!!!

    ~ ~ V. K. ~ ~
    Voula Kapiri
       30/7/2019

 *Νικ. Βρεττάκος

Αρχάγγελος Λακωνίας

ΝΑΥΑΓΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Ακριβό πέρασμα ζωής,
η προδοσία του Εφιάλτη
με αργύρια καλοπληρωμένη
κι ο θάνατος παραμονεύει!
Κάτω απ' των άστρων τη σιωπή
κατατρεγμένοι ψάχνουν γη.

Φεύγουν και χάνονται
μες στα σκοτάδια,
κλεμμένα όνειρα,
ψυχές ναυάγια.
Φρίκη στη θύμηση είν' η πατρίδα
κι ο πόνος φίλος κι αδερφός,
χέρια ασυνείδητα
βουλιάζουν την ελπίδα.

Στα παγωμένα τα νερά
πληγή ανοιχτή η αλήθεια,
γιατί θηλάζει το άδικο
στης θάλασσας τα στήθια.
Θεριεύουν με τα κύματα
της αγωνίας τα καρδιοχτύπια
και τις στιγμές του σπαραγμού
κραυγάζει η απελπισιά βοήθεια!

Στα σκαλοπάτια τ' ουρανού
παίζουν μικροί αγγέλοι,
δεν τους χαρίστηκε η ζωή
με γάλα και με μέλι!
Σπαρμένα ανελέητα
μπουμπούκια στα πελάγη,
μικρά που χάσαν τη φωλιά,
κλαίει της μάνας η αγκαλιά.

Στερεύουν τα χαμόγελα,
χαμένα βλέμματα άδεια,
με τι ξεπλένεται η ντροπή,
πως σβήνουν τα σημάδια!
Δάκρυα και πόνος για τον εφιάλτη,
μα...στο αίμα των αθώων ψυχών,
νίπτουν τας χείρας των
οι σύγχρονοι Πιλάτοι!!!!

      ~ ~ V.K ~ ~
      Voula Kapiri
       9/11/2015

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΚΙ Ο ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ

Φύκια μπλεγμένα στα χρυσά μαλλιά,
στέμμα της κόκκινοι αστερίες,
τόσων αιώνων έννοιες, τόσες ιστορίες!
Φίλος πιστός ο ήλιος της
με τις αχτίδες τη χτενίζει,
στα χάδια του τη νανουρίζει.
Ολημερίς σεργιάνι απ' άκρη σ'άκρη,
της θάλασσας κυρά,
ξέρει τις ρούγες της καλά!
Όμορφο πλάσμα, αλλόκοτο
και λίγο ιδιότροπο,
η αναζήτηση, στο βλέμμα της οικόσημο!
Κάποτε αναθυμάται τη στεριά
και νοσταλγεί τ' ανθρώπινα,
τον έρωτα, τα πάθη!
Άτυχοι στάθηκαν πολλοί,
μα τυχερός όποιος την γνώρισε
και δεν εχάθη!

Η γοητεία του άγνωστου,
του καπετάνιου γητευτής,
προκλητικό το ωραίο το ταξίδι,
να φεύγει για του νόστου το νησί,
στην ίδια ρότα μια ζωή,
για την Ιθάκη!
Μοιραία ήταν η στιγμή,
η Λάχεσις τον έφερε εκεί,
στο διάβα της, στο συναπάντημά της!

Δυο σαϊτιές τα μάτια της,
στα μάτια του καρφώνει
και σαν μαγνήτης τον τραβά
ενώ σιμώνει!
Πανώρια η γοργόνα, αστραφτερή,
χαμογελά και πιάνεται απ' την κουπαστή.
Η όψη της η θρυλική,
πόσο τον σαγηνεύει!
Μ' ένα λυπητερό κι εξώκοσμο τραγούδι,
τον κλέβει απ' το τιμόνι.
Δίχτυα απλώνει γύρω του
τα ζωντανά μαλλιά της,
τον δένει επάνω της σφιχτά.
Τινάζει την ουρά της δυνατά
και χάνονται σ' απάτητα νερά!

Άγριο ρόδο της κεντάει την καρδιά,
ο άνδρας που κρατάει αγκαλιά.
Με μιας χαμήλωσε ο ουρανός,
λάμπουν μυριάδες άστρα,
φεγγοβολάει ο βυθός!
Του έρωτα το άρωμα,
τη φύση της μερεύει,
το δέρμα το φολιδωτό,
βελούδο γίνεται απαλό.
Μιλάει η λίρα της γλυκά,
δείχνει ευτυχισμένη!

Αναγεννιέται η Άνοιξη
στα κοραλλένια βάθη,
δελφίνια σέρνουν το άρμα της
το ολόλαμπρο μες στα άνθη!
Άσμα ασμάτων,
έξαψη μουσική στην άφρη των κυμάτων!
Πανάρχαια και νιογέννητη,
στα μάγια και στα όνειρα ακροβατεί,
αέναη ζωής πηγή,
κάθε φορά ξεχωριστή
του έρωτα η γεύση!
Μια του μοναδική στιγμή,
μπορεί σαν μια αιωνιότητα ν' αξίζει!

Το φιλντισένιο φυλαχτό
με το μαργαριτάρι
αγγίζει με τα χείλη της
κι απάνω του φοράει!
Ελεύθερο θαλασσινό θεριό,
τα κύματα μονάχη κουμαντάρει.
Ταίρι θνητό δεν κάνει
γιατί ζωή γι' αυτόν δεν θα 'χει,
όπου εκείνη κατοικεί!
Τον αγκαλιάζει τελευταία φορά
και αναδύονται αργά....
τη νοιώθει λυπημένη!
Μ' ένα φιλί της,
χαρίζει τον ωραίο άνδρα
πίσω στο τιμόνι,
με το υνί που διάλεξε,
τον χρόνο του να οργώνει....
Μία ακόμη τρυφερή ματιά
και η γοργόνα επέστρεψε
στης θάλασσας το αμόνι!

Καραβοκύρης πάλι
στο αγαπημένο του σκαρί,
που 'ναι στο ακρόπρωρο
γοργόνα σκαλισμένη.
Τη συλλογιέται και αργεί,
ακόμη μαγεμένος
από τη σπάνια ομορφιά,
στ' απόκρυφά της να τον μυεί!
Η αρχόντισσα που απρόσμενα
τον πότισε χαρά,
γλυκιά του συντροφιά,
η σκέψη της μαζί του αρμενίζει!
Σμήνος τα θαλασσόπουλα σε αναμονή,
με τις φωνές τους προλογίζουν το ταξίδι!
Ο έρωτας του τον καλεί,
τα ωραία ιδανικά του να γυρέψει
πέρα απ' των οριζόντων τη γραμμή,
ως εραστής των μακρινών ακτών,
ταξιδευτής ταγμένος
των γαλάζιων πόντων!!!

        ~ ~ V.K ~ ~
          8/6/2017
Blue Woman by Freydoon Rassouli

ΕΣΥ, Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΣΟΥ

Εσύ έχεις τα χρώματα, κρατάς και τα πινέλα!!
Στο χέρι σου η εικόνα της μορφής σου,
αγάπησε την μ' όλη σου την τέχνη,
τιμή σου, θα 'χει την υπογραφή σου!
Έχεις το λογικό, έχεις την κρίση,
σου δόθηκε η χάρη να γνωρίζεις,
ποιο το καλό, ποιο το κακό,
πόσο γλυκιά η αγάπη κι ο πόνος τι ξυράφι!
Με ότι ευγενές, καλό, την ομορφαίνεις,
με ότι αγενές και ποταπό την ασχημαίνεις!
Κάθε σου ωραίο στέκει μπρος στο μέτωπό σου
και κάθε ανήθικο εκεί, στην ίδια θέση!
Αν κοιταχτείς στον μέσα σου καθρέφτη,
εκεί θα δεις όλα τ' αληθινά σου!
Ακόμα και να θέλεις τα άσχημα να διώξεις,
αυτά δεν θα κουνάνε ρούπι,
παιδιά που ξέρουν το γονιό,
θα σε διεκδικούν, θα λένε είναι δικά σου!!
Τα χρώματα να ξέρεις ανεξίτηλα,
στην ώρα της η κάθε πινελιά,
το τώρα να λογάς, μην αναβάλλεις,
δεν πιάνει γομολάστιχα μετά.
Είναι που ότι γεννιέται κάποτε πεθαίνει,
κάποτε φτάνει και το τέλος στο ταξίδι, 

το πότε όμως κανείς δεν ξέρει!
Άνθρωποι είμαστε και κάνουμε όλοι λάθη,
το κάθε λάθος μάθημα κι όχι ντροπή,
λάθος το λάθος σου, μαθαίνεις τη ζωή!
Μα όπως μαθαίνεις να προσέχεις τον εαυτό σου,
έτσι ας μάθεις και τα πάθη σου να ελέγχεις!
Με το μαχαίρι σου, τα νύχια ή τα δόντια,
είναι αναπόφευκτο να πληγωθείς ή να πληγώσεις.
Ο εγωισμός επί πτωμάτων θριαμβεύει,
χείριστο των παθών και σε παραμυθιάζει,
τάχα πως είσαι συ το κέντρο 

ή ο κυρίαρχος του κόσμου,
μακριά από το τιμόνι σου, μην είναι οδηγός σου!

Δεν είσαι παντοκράτορας ούτε και παντογνώστης.

Να λες "εν οίδα ότι ουδέν οίδα",

κλείσε το στόμα σου και άκου,

το πνεύμα σου ανοιχτό να ακούει, να βλέπει, 

να μαθαίνεις μέχρι τέλους!

Το κάθε τι με τη δική του αξία,

ο ελέφαντας αλλά και το μερμήγκι!
Τον αδερφό σου μην υποτιμάς,
τον διπλανό σου, τα δικαιώματα του!
Τα όρια σου εκεί που αρχίζουν τα δικά του!
Για ότι καλό ή κακό θα πληρωθείς,
αργά ή γρήγορα θα σου επιστραφεί,
είναι το σύμπαν που συνωμοτεί!

Αξιοπρέπεια με ήθος και ταπεινοφροσύνη!

Ο σεβασμός, η εκτίμηση,
η ευγνωμοσύνη, ο γλυκός ο λόγος, ναι!
Να δίνεις από την ψυχή σου με αγάπη,
είναι χαρά μεγάλη να προσφέρεις
κι όχι μόνο να παίρνεις!
Μακριά απ' την υπερηφάνεια, 

την αχαριστία, την κακοήθεια, την πικρία!
Αν μετανιώσεις κι ''αν'' ζητήσεις μια συγγνώμη,
ίσως και να στη δώσουν, ποιος το ξέρει!
Όμως ποτάμι ο χρόνος, πίσω δεν γυρνάει
και ότι γράψεις πάνω του δεν σβήνει!
Χαράζει το ακριβό διαμάντι
όπως και η κοφτερή λεπίδα,
όπου αφήσεις τα σημάδια σου, θα μείνουν,
ακόμα κι αν ξεχάσουνε οι άλλοι,
εσένα αιώνια θα στολίζουν, την ψυχή σου!
Τις τύψεις πως και που θα φυγαδεύσεις,
για σκέψου "αν" κάποτε έρθουν
και στρωθούν στην αγκαλιά σου
αλλά το τρένο με τις ευκαιρίες έχει φύγει!
Γι' αυτό τις πράξεις να προσέχεις, τις κινήσεις,
το στόμα σου τι λέει, τις λέξεις!
Η σκέψη έχει τη δύναμη
κι είτε φτερά σου δίνει να πετάξεις,
ώθηση για ν' ανέβεις
είτε σε σπρώχνει κάτω χαμηλά,
ο ίδιος ο λάκκος που ανοίγεις,
γίνεται μαύρη λίμνη και σε πνίγει!
Στο φως λοιπόν ή στο σκοτάδι,
στα χαμηλά ή στα ψηλά,
ποια θέση επιθυμείς για την ψυχή σου!
Δώσε της την αξία που της πρέπει,
όπως τη θέλεις την εικόνα που θ' αφήσεις,
γιατί αυτή θα προσκυνούν,
ή θα στη φτύνουν!!!
Η Αγάπη τέλος να θυμάσαι που θα δώσεις,

χαρίζει στο έργο σου τη λάμψη,

κρατάει τα κλειδιά του παραδείσου!

Εσύ λοιπόν, ο καλλιτέχνης της μορφής σου!!!

               ~ ~ V.K.~ ~
                 21/5/2018
     artist Shawna Erback

ΠΕΡΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Έρχεται μια στιγμή, που η απαντοχή

σε φέρνει πέρα απ' την κόκκινη γραμμή,
την κόκκινη γραμμή του μη!
Είναι το πλήρωμα του χρόνου;
είναι που σου χρωστάει η ζωή;
Σου φταίνε όλα,
σου φταίει πάνω απ' όλα το Εγώ σου!
Πνίγεσαι λες
και πιάνεις τη ζωή απ' το μαλλί!
Θέλω όλα πίσω τα δικά μου,
όσα αγαπώ που τ' άφησα μακριά μου,
εμπόδια ναι, μα έχω μερίδιο κι εγώ.
Θες που είχα αλυσοδέσει τη φωνή μου,
θες που δεν σήκωσα κεφάλι
να κοιτάξω στην ψυχή μου,
να ψάξω τον κρυμμένο μου εαυτό,
θες που δεν πάτησα το πόδι
να πω φτάνει, ως εδώ!
πιο πέρα είμαι Εγώ!
Εγώ, που αυτή τη λέξη την έβαλα στο ράφι,
μόνη κι αφρόντιστη, στη σκόνη ξεχασμένη,
να σβήνει απ' το δικό μου λεξικό,
ν' αργοπεθαίνει.....
Κι έρχεται θεέ μου το ζεστό σου χέρι
και με σώνει,
την Άνοιξη στα έκθαμβα μάτια μου απλώνει
κι η ομορφιά μ' αναγεννάει!
Το χέρι της αγάπης με λυτρώνει!
Έστω κι αργά, είμαι κι Εγώ εδώ,
μαθαίνω απ' την αρχή να μ' αγαπώ!!!

                  ~ ~ V.K. ~ ~
                   10/3/2018
artist Arthur Braginsky