ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

"Ήμουν χαμένος, και τώρα είμαι, αλλά τώρα είναι επιλογή μου, 

πρώτα για να μη σε πληγώσω (δεν θα το ‘κανα ποτέ ) και μετά να μη σε πληγώσω περισσότερο, θα είμαι ένα μόνιμο βάρος στην αθώα ψυχή σου. 

Μόνο θύμησες και όμορφες εικόνες έχω στον νου και στην καρδιά μου. 

Κάποιες φορές ένας χρόνος αξίζει περισσότερο από χίλιες ζωές. 

Καθόμουν στην πλατεία, σ’ εκείνο το άθλιο τραπέζι, όταν φάνηκες. 

Ήξερα καλά ότι ήμουν ένα γελοίος, ένα τίποτα. Ντρεπόμουν θανάσιμα να σε κοιτάξω στα μάτια. Πραγματικά έτρεμα μόλις σε είδα να ‘ρχεσαι προς το μέρος μου. Έγινα περισσότερο γελοίος ( δεν χρειαζόταν να μου το δείξουν οι άλλοι, όπως έκαναν πάντα), το καταλάβαινα. Κατάφερα να νικήσω εκείνη τη στιγμή αμηχανίας και να σε αντικρίσω. Δεν φαντάστηκα ούτε μια φορά, ότι θα με κοίταζες, ότι τα βλέμματά μας θα ενωθούν, να όμως που έγινε. Δεν ήταν ανάγκη να υπάρξει οτιδήποτε άλλο πια στον φτωχό, μίζερο κόσμο μου. Απέκτησα πίστη, εγώ που πάντα ήμουν ένας άπιστος, ένας γελωτοποιός. Πίστεψα και πιστεύω σ’ εσένα, κλαίγοντας. 

Ναι, δεν άξιζα αυτήν την ευτυχία. Ένα βλέμμα και η ζωή άλλαξε. Έγινα ό,τι ήθελες : ποιητής, πολεμιστής, ταξιδευτής, ανέβηκα στα βουνά, βούτηξα στις θάλασσες ( κυριολεκτικά και μεταφορικά ). Και ήρθες για καλά στη ζωή μου, κι αλλάξαν οι ουρανοί χρώματα, αστέρια κι οι άκρες τους γέμισαν πορφύρα και τριαντάφυλλα. 

Εσύ, εσύ, η μοναδική, περήφανη γυναίκα σε όλον τον κόσμο, ν’ αγαπήσεις εμένα, ούτε θείο δώρο ήταν, ούτε ευλογία, ένα θανατερό επεισόδιο ήταν που λάτρεψα και λατρεύω. Όσο πόνο είχες , τόση χαρά μόχθησα να σου δώσω και στην έδωσα. Και τώρα που θα χαθώ, εσύ θα είσαι η τελευταία σκέψη και εικόνα. Εσύ με σήκωσες ψηλά. Έπαψα να ‘μαι ένας γελοίος, ένα θλιβερός μαζωχτής εμπειριών και κατακτήσεων. 

Την ψυχή σου την κράτησα στα χέρια μου μαζί με το κορμί σου, σαν θυσία στον χρόνο και στον θάνατο. 

Σου ‘δωσα τη δύναμη και την αδυναμία μου, γιατί ήσουν περισσότερο από μια αγάπη, ήσουν μια αγία, αγαπημένη μου. Το φως σου, ξέκανε τα σκοτάδια μου. 

Ήθελα να ‘ναι έτσι η ζωή μας για πάντα, αλλά είναι αδύνατον, αδύνατον και το ξέρεις. 

Κι αν σου ‘γραψα αυτό το γράμμα, το ‘κανα γιατί οι λέξεις μου είναι η μυστική απόδειξη τι ήσουν για μένα. Αυτή τη μοναδική στιγμή που σε είδα και σ’ αγάπησα, αυτή τη στιγμή θα ‘χω συντροφιά για τον χρόνο που μου απέμεινε, και δεν θα είναι πολύς (το ξέρω κι ευτυχώς). Άλλαξα απ’ την αγάπη σου και εκεί σταμάτησε η ζωή μου. Θυμάμαι πως πήγαινα κι έκλαιγα στον τάφο της μητέρας μου, κι όλοι απορούσαν που με έβλεπαν να κλαίω, αλλά κανείς δεν γνώριζε ότι έκλαιγα από χαρά, δεν με ένοιαζε να δώσω εξηγήσεις κι απολογίες. Αυτά τα δάκρυα δεν ήταν εγωιστικά, αλλά αγαπητικά κι αφιερωμένα, έξω από τον κόσμο, έξω από την κακία και το ψέμα. 

Θυσιαστική εξομολόγηση. 

Μ’ έκαιγε ο ήλιος και τον κοιτούσα κατάματα. Δεν με στενοχωρούσε απολύτως τίποτα. Αγαπούσα τους ανθρώπους, δίπλα μου, κοντά και μακριά μου. Προσευχόμουν στον Χριστό με τη μορφή σου στην καρδιά. Ω, ας με περιγελούσαν όλοι, τους αγαπούσα και τους αγαπώ. 

Μια μέρα ανέβηκα στο βουνό, πάνω από την πόλη. Ω, αγάπη μου οι πέτρες μπροστά μου, στα πόδια μου, ήταν όλες σαν καρδιές. Ούτε στον ουρανό δεν με άφησε η αγάπη σου, ούτε στα ύψη, ούτε στα βάθη. Ατίμητο δώρο της φύσης και του Θεού (για μας). Και οι συνοδοιπόροι μου, γελούσαν που έπιανα τις πέτρες και τις φιλούσα τρυφερά, με λέγανε τρελό. Πόσο μου άρεσε να με λένε τρελό, είχα την τρέλα της αγάπης, αυτής που συγχωράει και αγκαλιάζει τον κόσμο. Δεν ήξεραν τι είναι η αγάπη, ούτε και θα μάθουν (ποτέ τους). Έζησα για λίγο την ομορφιά, αλλά με χόρτασε, φτάνει και περισσεύει για το τέλος μου. Αξίζει μια ολόκληρη ζωή, αυτό το λίγο. Αυτό είναι κάτι που μετράει. 

Θα φύγω και θα γράφω, συνέχεια. Να ξέρεις ότι όλα όσα έγραψα, όλα όσα θα γράψω κι όσα δεν θα γράψω και θα στοχαστώ, θα είναι για ‘σένα. Μου άρεσαν οι ήσυχες νύχτες μας, όλα ήταν όμορφα, αθώα. Θεέ μου, σαν γνωρίζεις την αγάπη, τι άλλο μένει; Δεν χρειάζεται καμιά απάντηση, καμιά πραγματικά. 

Τα καλοκαίρια, όταν ήμουν παιδί, κρυβόμουν στις αγράμπελες, μα και εκεί, μέσα στα αρώματα, ήσουν εσύ (αιώνες), στις στράτες εσύ, στις εποχές εσύ, στα βιβλία εσύ, στα δειλινά και στις βαρυχειμωνιές εσύ. Μια ευλογημένη γυναίκα στον δρόμο …και στο τέλος μου. 

Σε φιλώ Χ.»

9 ΜΑΡΤΙΟΥ, 2020 

Την ιστορία από την αρχή της ως και Το Γράμμα που ξεχώρισα, 

όπως ακριβώς την έγραψε ο Χριστόφορος Τριάντης και τη δημοσίευσε στο APODYOPTES, μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο που παραθέτω πιο κάτω: 

https://apodyoptes.com/2020/03/09/to-gramma/ …

    painting by Lauri Blank

        

Εωθινά χρώματα σου φόρεσα, 

σε στόλισα με των πουλιών το πρώτο κελάηδημα,

έσφιξα τρεις ευχές στη χούφτα σου

κι έγινες Αγάπη, Μοίρα, Έμπνευση

ΓΑΛΑΖΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Μοιάζει με μακρινή ανάμνηση πια, άλλαξε τόσο η μορφή επικοινωνίας, 

έτσι όπως άλλαξαν οι εποχές και οι ρυθμοί, 

ποιος κάθεται να γράψει τώρα γράμμα, 

που χρόνος να περιμένει απάντηση όταν τα e-mail και sms στα κινητά

δίνουν και παίρνουν αστραπιαία, όλα στο τρέξιμο, εδώ και τώρα! 

Κι όμως η αλληλογραφία είχε άλλη χάρη, όποιος δεν το έζησε, δεν ξέρει! 

Θυμάμαι ακόμα τη συγκίνηση που ένιωθα στα γράμματα που έγραφα εγώ 

και έστελνα τη σκέψη μου, πουλί να ταξιδέψει μαζί και την αγάπη μου, 

τον έρωτα μου, με ένα λουλούδι ή το άρωμα μου,

πως διάλεγα για το κάθε γράμμα ανάλογα με τον παραλήπτη, το χαρτί, 

την ποιότητα, το χρώμα, ριζόχαρτο και γαλάζιο σε διάφορους τόνους 

ήταν από τα αγαπημένα μου. 

Μα πόσο μεγαλύτερη η συγκίνηση στα γράμματα που έπαιρνα, 

που ήμουν ο παραλήπτης. 

Κάποια πόσο τα λαχταρούσα, πως τα περίμενα κι όταν ο ταχυδρόμος τα έφερνε, πως χτύπαγε η καρδιά μου, πόση ήταν η χαρά μου! 

Η κάθε επιστολή στα χέρια μου ιερή όπως το πνεύμα, ζεστή όπως τα χέρια, 

την καρδιά, ιδιαίτερη σαν την αύρα του αποστολέα που ένιωθα στο χαρτί, 

στα γράμματα, στο χαρακτήρα τους. 

Κάποτε ακουμπούσα το γράμμα στα χείλη μου, πάνω στην καρδιά μου, 

το διάβαζα ξανά και ξανά, άκουγα τη φωνή, τη σκέψη, το καρδιοχτύπι, 

σαν να είχα πάρει ένα σπουδαίο δώρο, στα χέρια μου κάτι μαγικό, 

μοναδική επαφή, αξέχαστη εμπειρία, τόσο νοσταλγική! 

Άλλο το τηλεφώνημα που κράταγε τόσο λίγο κι άλλο το γράμμα 

που μπορούσες να κρατήσεις στα χέρια σου και να το διαβάσεις 

όσες φορές ήθελες, όσο να το χορτάσεις, να το φυλάξεις και για πάντα. 

Ακόμα και τώρα, μια κάρτα ή ένα γράμμα έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Έτσι τα έχω κρατήσει όλα όσα μου έστειλαν, σαν κειμήλιο, 

όπως και τις χειρόγραφες σημειώσεις και αφιερώσεις, τα ημερολόγια μου. 

Κάποτε τα ξαναδιαβάζω και γυρίζω πίσω στο χρόνο, μνήμες, λέξεις, 

σκέψεις, χρώματα, συναισθήματα ίδια με φωτογραφίες από πρόσωπα, στιγμές, εποχές, σταθμούς, που άφησαν το αποτύπωμα τους 

στην ψυχή και στη ζωή μου!

                                        ~ ~ V.K. ~ ~

                                      Voula Kapiri 

                                          27/7/2020 

                    

ΠΡΩΤΟ ΦΙΛΙ

Αγιόκλημα ρίζωσε βαθιά,

το ιερό πρώτο φιλί

πάντα ευωδιάζει έρωτα
βασιλική μου αγάπη!
Μάρτης ήταν που στέγασε
της Άνοιξης τα χελιδόνια,
εννιά αστέρια, εννιά φιλιά,
ζεστή φωλιά στην παγωνιά.
Χαράς λουλούδια άνθισαν
πάνω στης πίκρας τα κλαδιά,
τα λόγια τα ζωγραφιστά
μελίρρυτα, ποιητικά
άγγιγμα θείο στην καρδιά!
Χαμήλωσε ο ουρανός
κι έλαμψαν άστρα μυθικά,
έσβησε ο κόσμος στη στιγμή!
Γύρω αγγελούδια ολόλευκα,
η πλάση έψαλλε ωσαννά
στο ιερό πρώτο φιλί!

~ ~ V.K. ~ ~

Voula Kapiri

   6/7/20

                                                        

                       artist William Adolph Bouguereau

                   

                                                       

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΦΩΣ

Αχ! και να έφευγα μακριά απ' όλα μοναξιά μου!

Σε ένα καλύβι ήσυχο, ξάγναντο στο Αιγαίο, 

απάνω σ' ακροθαλασσιά, σε βράχο στεριωμένο.

Να 'χει σκεπή τον ουρανό, τον ήλιο φίλο κι αδερφό, 

να λάμπει στον θαλασσαφρό, λευκό ασβεστωμένο.

Γαλάζιο ατλάζι όνειρο, απ' τα θεριά κρυμμένο!

Να 'ρχεται η μέρα του θεού με ρόδινη Ανατολή,              

το δειλινό μενεξελί να σβήνει μες στη Δύση,

φτερά ν' ανοίγει η ψυχή, τα σύννεφα να σκίζει.

Με γλάρο στο τιμόνι της, κύμα το κύμα και κουπί

στο άφταστο του ορίζοντα η σκέψη ν' αρμενίζει!

Άστρα να στάζει η νύχτα, γιασεμιά

και το φεγγάρι ν' αλωνίζει, 

απ' του πελάγου τα βαθιά στα βότσαλα, 

στα κρίταμα, στης αμμουδιάς τα κρίνα.

Απ' τ' ανοιχτό παράθυρο να μπάζει το αγιάζι,

η αύρα η θαλασσινή και τ' άστρο το πιο λυρικό

με μια ανθοδέσμη νότες απ' το Nocturno του Chopen,

αγαπημένο, ονειρικό εκεί να σ' ανταμώνει.

Στο μαξιλάρι πλάι να γλιστρά η λαμπερή κορμοστασιά,

το ασήμι τις αισθήσεις να μυρώνει,

να ζεις ρομαντικές βραδιές με μια αθωότητα αγκαλιά,

γαλήνη κι αναστάτωση που να σε ξεσηκώνει.

Να σε κερνάει μεθυστικές, του έρωτα του τις στιγμές,

λόγια της πλώρης για άλογα, μικρές νεράιδες, πειρατές

να σιγοψιθυρίζει, χάδι, παιχνίδι και φιλί, 

να αφήνεσαι, να χάνεσαι παιδί στο παραμύθι

ως να σ' αποκοιμίζει η συναυλία του βυθού!

Αχ να ξημέρωνα εκεί, σ' ένα λιτό καλύβι πλάι στο κύμα,

έτσι απλά σαν αλμυρίκι σε μιαν άκρη του γιαλού,

ή φαγωμένος βράχος από την αλμύρα,

σαν θαλασσόδαρτο σκαρί είμαι έτσι κι αλλιώς, 

ξέρεις εσύ, καλή μου μοίρα!

Να ξαποστάσει η καρδιά μου απ' της ψευτιάς το γκρίζο,

στου ήλιου το χρυσάφι, στο αληθινό του "σ' αγαπώ",

στο μπλε μυστήριο, όλο νάζι, της θάλασσας το ερωτικό

και στο καθάριο τ' ουρανού γλαυκό!

Να 'χει η ψυχή παράθυρο στο φως να αλαργεύει,

στον γαλανό παράδεισο, νησί να δραπετεύει!

Όνειρα θερινής νυκτός σωπάστε πια,

μερέψτε σεις κρυφοί καημοί και ευσεβείς μου πόθοι!

Έξω βροχή και παγωνιά.... το καλοκαίρι ακόμα αργεί!

                    ~ ~ V. K. ~ ~

                 Voula Kapiri

                    1/6/2020

 Και να που κάποιος, κάποτε, 

ο αγαπημένος μου ποιητής, έστησε το όνειρο μου!

"Σου στήνω μια καλύβα" ποίηση Νικηφόρος Βρεττάκος

ΘΕΛΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ

Λεηλάτησαν τον κόσμο μου, έκλεψαν τις στιγμές μου,
τις χάντρες μου τις θαλασσιές,
τις μέρες και τις νύχτες μου, του χρόνου μου τις εποχές.
Πάει ο χειμώνας, η άνοιξη, πάει το καλοκαίρι, 

μην ανασάνω, οι άρπαγες δεν μου άφησαν αγέρι.
Έκλεψαν το χρυσάφι μου, χάθηκε η χαρά μου,
που να βρω θεέ μου τώρα γη, ν' ανθίσουν τα όνειρα μου!
Έκλεψαν και το ασήμι μου, των αστεριών τη μουσική,
πάνε οι δρόμοι, σβήσαν
κι όσα ταξίδια λαχταρώ, τη νοσταλγία μ' αφήσαν,
θάλασσα δίχως εραστή, κύμα χωρίς ταξιδευτή,
οι στίχοι ναυαγήσαν.
Μίκρυνε ο κόσμος, μια σταλιά,
δίχως φεγγαρολούλουδα, δάκρυ τι να ποτίσω,
ερήμωσε κι η αγκαλιά, για ποιόν να τραγουδήσω.
Που κήπος πεταλούδες μου να σας κορφολογήσω,
δίχως την ασημοκλωστή, τ' άστρα πως να κεντήσω!
Γυρεύω τα γαλάζια μου φτερά,
τα άλογα μου περιμένουν κι εγώ αργώ,
θέλω να φύγω, να πετάξω, αλλά πως,
δεν έχει χρώμα ο ουρανός!

Κι απόμεινε μια άχαρη σιωπή, 

αβάσταχτη να σέρνεται πάνω μου λυπημένη.
Σαν τη ζωή μου τρεμοσβήνει, ίδια η φλογίτσα στο καντήλι!
Θέλω πίσω τον ήλιο μου, ρούγες να σεργιανίσω
και το φεγγάρι τ' ασημί, πελάγη ν' αρμενίσω,
αέρα ν' ανασάνω θέλω, πνίγομαι,
δώστε μου πίσω τα κλειδιά για της ζωής μου τη χαρά!

          

          ~ ~ V. K. ~ ~

           Voula Kapiri

           16/5/2020

                     artist Daria Petrilli

Προσθήκη λεζάντας

                                            ΜΟΥ ΠΗΡΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΟΥ

ΜΟΝΟ Η ΑΝΟΙΞΗ

Άδειοι οι δρόμοι, σαν σε νύχτα ατέλειωτη.
Με πολέμου κύμβαλα και τυμπανοκρουσίες
ο εχθρός προελαύνει ακάθεκτος,
κραταιός περιφέρεται στα σκοτάδια του νου,
ήλιος με αγκάθια, δεινά υποσχόμενος.
Φανοστάτες της θλίψης, η μοναξιά κι η ερημιά
στο πέρασμα του ριγούν.
Νεκρές πολιτείες, πετρωμένες καρδιές,
παραμονεύει ο φόβος τα έρημα,
μην προβάλουν χαρούμενα, χαμόγελα ξένοιαστα.
Απελπισιά σπέρνει ο πανικός στα πρόσφορα εδάφη,
αυτοεξόριστοι οι άνθρωποι!
Οι νεκροί χωρίς τελευταίο ασπασμό, ασυνόδευτοι,
στρατευμένοι σε λεγεώνες θανάτου,
τα γιατί αναπάντητα.
Στο έλεος των δεινών υποκλίνονται
ο άμετρος εγωισμός κι η ανευθυνότητα.
Σφαλιστά παραθυρόφυλλα κι ο αέρας εντός πνιγηρός,
ασφυκτιούν οι στιγμές!
Στο λόφο με τους σταυρούς στενάζει ο πόνος.
Βαριές ακούγονται στη γης οι μπότες του Αόρατου.
Στο ικρίωμα του τρόμου, οι ανάσες κομμένες.
Δεν ακούγεται ψίθυρος!
Τραγικοί μασκοφόροι, ταγμένοι μπροστά,
στις επάλξεις του κίνδυνου με αγωνία παλεύουν
να βρουν την αχίλλειο πτέρνα του,
να ανακόψουν το μένος του,
ενώ ο εισβολέας γοργά δυναστεύει,
του πολιτισμού τα τείχη γκρεμίζει,
ανήλεα εξοντώνει, θανατικές καταδίκες ορίζει!
Στο χαμό, μεσοπέλαγα ο κόσμος ζητά εξιλέωση,
"ας κοπάσει η άγρια φύση του"
ευελπιστούν διακαώς σ' ένα θαύμα!

Αχ! "Ας ανοίξει ο Κύριος τα φιλεύσπλαχνα σπλάχνα
της Αυτού αγαθότητος, ας ελεήσει τον κόσμο Του",
εκλιπαρεί η ανθρωπότητα η άπληστη,
στην ανάγκη της τώρα, η αχάριστη
που είχε τόσο απομακρυνθεί, σχεδόν Τον είχε ξεχάσει!
Προσδοκά την Ανάσταση που όμως θέλει ταπείνωση,
ειλικρινή μεταμέλεια, εκ βαθέων συγγνώμη,
επαναπροσδιορισμό αξιών, της ψυχής την ανάταση !

Μόνο η Άνοιξη ατάραχη, σφριγηλή,
επιδεικτικά το κακό αγνοεί, αυτή ξέρει,
με μυροβόλα λόγια προκλητικά το ξορκίζει,
παντιέρα σηκώνει και τα στήθη προτάσσει αγέρωχη!
Οργιάζει στα δάση με όλα τα κάλλη της,
σε κήπους κι αυλές, γειτονιές με αγριολούλουδα
φωτιά παπαρούνες, φιλικές μαργαρίτες,
αμυγδαλιές, λεμονιές, νεραντζιές,
κι απορημένη αναμένει τα χαρμόσυνα βήματα,
τα ερωτεύσιμα βλέμματα.
Στέλνει αγάπης μηνύματα απλόχερα,
πεταλούδες και μέλισσες μπιστικοί ταχυδρόμοι
κι επιμένει με πείσμα στο ρόλο της,
"η ομορφιά και η χάρη της να νικήσει τη θλίψη"
αιώνια αυτή της ζωής αναγέννηση!
Ας κριθεί απ' την αύρα του κάθε της ποίημα,
την ατόφια του αγνότητα στις ψυχές των ανθρώπων
και ας λάμψουν ελπίδες ανέσπερες,
να χαρούν τα παράθυρα, οι πόρτες, οι δρόμοι
να σκορπίσουν ανέμελα των παιδιών τα χαμόγελα
κι οι καμπάνες να ηχήσουν στο θαύμα της πάλι!
Τόσο απλά τ' ακριβά μας πολύτιμα,
ας χαρούμε τη φύση μας άνθρωπε
της ζωής μας τα ωραία ανεκτίμητα,
μια αγκαλιά, μια ματιά, ένα χάδι!
Μια γλυκιά καλημέρα στον ήλιο σου
και να η Άνοιξη, στην καρδιά σου ανατέλλει,
πλουμιστή, μυροφόρα, αναστάσιμη,
ευλογία Κυρίου ως τα πέρατα φτάνει!

 ~ ~ V. K. ~ ~
Voula Kapiri
31/3/2020

painting by Christian Schloe

ΠΕΝΘΩ

Μια θλίψη μ' έχει κυριεύσει και με πνίγει,
θλίψη που τη γεννάει ο χαμός,
η έλλειψη, το πένθος
κι αργά, αργά, με δάχτυλα απαλά,
σου κλέβει την ανάσα, τη χαρά,
μακάβρια ακολουθία,
κύκλος που τόσα παίρνουν μέρος!

Πενθώ για τις χαμένες συνειδήσεις,
πενθώ για την αναλγησία
που μαίνεται την ανθρωπιά!
Πενθώ για την ευαισθησία
που φθίνει με πορεία σταθερά,
για την αδιαφορία που ατημέλητη
χορεύει επάνω στις παλιές αξίες,
για τον εγωισμό που θάβει
όλο πιο κάτω την αλληλεγγύη.

Πενθώ για του σκοταδισμού τα χρόνια
που ήρθανε κι εκείνα που θα 'ρθουν
με σκάρτα τα αισθήματα
ως και ανύπαρκτα ακόμα,
που οι άνθρωποι θα πάψουν
να υπάρχουν καν σαν πρόσωπα.
Μονάδες πια, με τις ψυχρές τους μάσκες,
τα άδεια προσωπεία
στις σαθρές τους βάσεις θριαμβευτές,
άβουλοι υπνοβάτες
ώσπου το σύστημα τους καταπιεί.
Υβρίδια, μιγάδες, κατάντια
απ' τον κόσμο των ανθρώπων,
κλώνοι με αριθμό αναγνώρισης
μόνο από το τσιπάκι,
ανδρείκελα χωρίς ψυχή
σε κόσμο που δεν θα ακροβατεί
στις δυο εποχές
μα θα έχει πάρει ήδη κλίση
προς το κενό, το έρεβος, το χάος!

Βουλιάζουνε τα βλέμματα,
τα χέρια μένουν άδεια,
σε ξεχασμένα πέλαγα
φωνή βοώντος ναυαγεί,
χάνεται η ελπίδα!
Πόσο να αντέξει ο άνθρωπος!
Πως για ετούτο το χαμό να μην πενθώ!

Κι αν θέλει σθένος η ψυχή,
ναι, το μπορεί!
Στη θλίψη να αντισταθεί, να την παλέψει,
στα δίχτυα της να μην πιαστεί!
Με ότι της απέμεινε να πολεμήσει το κακό!
Μπορεί να τη νικήσει!
~ ~ V. K. ~ ~
Voula Kapiri
9/12/2018

painting by Alex Alemany

ΠΟΙΗΣΗ ΙΕΡΗ

Άνεμος η ανάσα της,
στα σωθικά σου πάλλει,
σε συνεπαίρνει, αφήνεσαι,
στην αγκαλιά σου θάλλει!

Σε νιώθει, αφουγκράζεται,
ακούει τη μέσα σου φωνή,
μια πλημμύρα χρώματα
κι αρώματα μαζί
που ψάχνει τον καμβά της
να εκφραστεί!

Φτερώνει μες στο στήθος σου
κι έπειτα με το ράμφος της
όλο χτυπάει το τζάμι,
με πάθος ζητάει διέξοδο,
στα μάτια σε κοιτάει!

Σαν το νερό στην κοίτη του,
γυρεύει να ξεσπάσει
κι ορμητικά να ξεχυθεί,
ποτάμι και σε πνίγει!

Ανάγκη γίνεται, καημός
ή πόνος που σε σφάζει,
η γλύκα η αναπάντεχη
ή το καυτό σου δάκρυ!

Αίμα απ' το αίμα της ψυχής,
καθώς γεννιέται μέσα σου
τ' ωραίο σου βλαστάρι,
αγαπημένο σπλάχνο σου
που από το χέρι σου ζητά
το μητρικό σου χάδι!
Η ποίηση είναι ιερή!!!

      ~ ~ V. K. ~ ~
     Voula Kapiri
       22/3/2018

 Painting by Christian Schloe

ΑΞΙΕΣ

Είναι ωραίο πράγματι όπου μπορείς να φτάνεις,
πόσο σπουδαίο όμως να φτάσεις όπου δεν μπορείς,
για το ωραίο ιδανικό, που λέει ο Καζαντζάκης, να παλεύεις!
Έχει και ζόρια η ζωή και θες δε θες, σε τρέχει!
Καλά που θα ήταν ρόδινη όπως στα παραμύθια,
μα άλλη είναι η αλήθεια μάτια μου!
Πόσες φορές σε ξεπερνούν οι καταστάσεις
κι εσύ δεν είσαι απλά προσκεκλημένος τους εκεί,
όχι από κάτω θεατής αλλά ο πρωταγωνιστής,
το ρόλο σου καλείσαι να παίξεις στη σκηνή!
Η αξία δεν είναι στα εύκολα,
σ' όσα μπορούνε όλοι, σ' ότι σου περισσεύει,
μα στην υπέρβαση,
γιατί εκεί φαίνεται ο άνθρωπος, στα δύσκολα,
σ' εκείνα που στερείται,
πόσο δε μάλλον κι αν οφείλει να προσφέρει!
Στο περιβάλλον που έζησα,
στις συνοικίες του Πειραιά, στις φτωχογειτονιές,
στις συναναστροφές μου τόσα χρόνια,
δεν γνώρισα άνθρωπο δίχως προβλήματα,
άνθρωπο που δεν τον βρήκαν της ζωής τα ζόρια!
Αργά ή γρήγορα όλα έρχονται για όλους!
Άλλος πιο λίγο, άλλος πιο πολύ,
μη μείνει παραπονούμενος κανείς,
το μερτικό που του αναλογεί γραμμένο,
ακριβοζυγισμένο από χέρι,
της μοίρας του γραφτό απ' την αρχή,
στο πλήρωμα του ο χρόνος να το φέρει.
Όχι, μην είσαι αδιάφορος, μα να επαγρυπνείς,
μην είσαι απών όταν η ανάγκη σε καλεί
και το καλό που κάνεις θα το εισπράξεις κάποτε
από κάπου ίδιο, ίσως και πολλαπλάσιο ακόμη,
μα πιο πολύ μετράει μέσα σου η ανταμοιβή,
η ίδια σου η πράξη σε τιμάει!
Δώσε αγάπη γύρω σου, ένα χαμόγελο, χαρά,
να ευχαριστείς με τον καλό σου λόγο ή την πράξη,
να εκτιμάς και την ελάχιστη σε σένα προσφορά
και να το δείχνεις,
να μην αφήνεις τον εγωισμό
να σε κρατάει δέσμιο στον ωχαδερφισμό,
στην τεμπελιά και την αγνωμοσύνη.
Όποιος για σένα αξίζει,
όσο είναι κοντά σου με τις πράξεις σου να τον τιμάς,
δείξε του την αγάπη σου, πες μια συγγνώμη που κρατάς!
Όχι όταν θα 'χει φύγει!
Δεν είναι ατέλειωτη η ζωή και δυστυχώς
πότε το τέλος του θα ρθει, κανένας δεν το ξέρει.
Να κάνεις σήμερα ότι θες, γιατί αύριο ίσως δεν μπορείς,
γιατί αύριο ίσως είναι αργά και δεν προλάβεις,
το αύριο για καθέναν μας, μια μέρα δεν θα ξημερώσει.
Δώσε αξία σε κάθε μέρα, σε κάθε ώρα και στιγμή!
Είναι απόσταγμα ζωής!
Μην αναβάλλεις γι' αύριο, ότι μπορείς και σήμερα
μη λες.. "άστο για αργότερα", ότι μπορείς και τώρα!
Μη λες λοιπόν... "κάποια στιγμή",
απατηλή η αόριστη στιγμή,
να λες, εδώ και τώρα,
η πιο κατάλληλη ώρα είναι Τώρα!

    ~ ~ V.K. ~ ~
    Voula Kapiri

ΚΡΑΥΓΕΣ ΣΕ ΜΑΤΙΑ ΑΘΩΑ

Εδώ τους έφερε η ζωή;
Επιλογή τους κι όπου βγει ή παραπλανημένοι;
Κουρνιάζουν σαν αγρίμια, απόκληροι, κυνηγημένοι,
κοιτάνε γύρω αλαφιασμένοι, τι παρακάτω περιμένει.
Ψάχνουν τις ηλιαχτίδες το πρωί
ανάμεσα στα δέντρα τα γυμνά,στα ίδια που έσπασαν κλαδιά
για να ζεστάνουν τ' άκρα τους, τα εσώψυχα, τα σωθικά,
τα μάτια τους που απ' τις εικόνες τις σκληρές έχουν παγώσει.
Τσουβαλιασμένα πλάι τους, βασανισμένα τα παιδιά,
βρέφη, μωρά, μικρά με τα θλιμμένα μάτια τους καρφιά.
Αυτά, τα αθώα μάτια τα μικρά που ανοίξανε διάπλατα μεγάλα
στο λυσσασμένο το θεριό που ήθελε να τα καταπιεί,
στον πανικό, στα ουρλιαχτά κι έπειτα στην απελπισιά,
να τα αποστρέφεται η ανθρωπιά!
Τόπο να ψάχνουν να σταθούν, τι τα φερε η μάνα τους εδώ;
γιατί αφήσανε το σπίτι τους; γιατί;
γιατί τα ζούνε όλα αυτά; γιατί σ' αυτά τα ξένα!
Τα αθώα αυτά ματάκια που έπρεπε μόνο να γελούν,
δεν ξέρουν λόγια περιττά, μα έχουν τρόπο να εκφραστούν,
κραυγές τα δάκρυα τους, τρέχουν αβάσταχτα, καυτά,
με τόσο πόνο, σπαραγμό, που σου ματώνουν την καρδιά.
Αχ! τρομαγμένα μάτια εσείς, μικρούλια σπουργιτάκια,
σεις που δεν φταίξατε καθόλου, πουθενά
κι έχετε ανάγκες, δικαιώματα σαν όλα τα παιδιά,
μα οι μεγάλοι κι οι τρανοί, σαν δαίμονες και σαν θεοί,
σας διαφεντεύουν τη ζωή κι αδίστακτα κι ανήλεα
παίζουν στις πλάτες σας ελεεινά παιχνίδια,
πιόνια μικρά σε βρώμικη παρτίδα!
Αχ! μάτια όμορφα εσείς, άδολα παιδικά ματάκια,
τη νύχτα που έξω κλείνετε τη δυστυχία που σας πολεμά
σαν γέρνετε να κοιμηθείτε σε άκαρδα μαξιλάρια
κάτω απ' τ' άστρα, κάτω απ' τον ίδιο ουρανό
που άλλα κοιμούνται σε ζεστά, σε μαλακά κρεβάτια,
ας έρθουν όνειρα γλυκά, να σας χαϊδέψουν απαλά,
να σας χαρίσουν τρυφερά, την πιο μεγάλη σας χαρά,
γέλιο, φαΐ και ξενοιασιά, μια ήσυχη, ζεστή γωνιά
και έναν ήλιο πρωινό, όλο ελπίδα,
στάλες γαλήνης μες στην καταιγίδα!

       ~ ~ V. K. ~ ~
       Voula Kapiri
          3/3/2020
painting by Victor Nizovtsev