ΝΥΧΤΑΣ ΣΙΩΠΕΣ

Η κάθε νύχτα μας μοναδική,
σαν τη στιγμή,
έχει το χρώμα της μέσα στο χρόνο
κι αν μοιάζει με τη χτεσινή
έχει άλλο τόνο, άλλο απόηχο, άλλη αυγή!
Κάθε μια νύχτα έχει τη σιωπή της,
κάθε σιωπή και τα δικά της,
τα λόγια της, τη γεύση, το άρωμα της!
Της πόλης η νυχτερινή σιωπή
μυρίζει κλιματιστικά,
καλώδια ηλεκτροφόρα,
κάψα και παγωνιά,
κραυγές βουβές,
καπνό τσιγάρου,
μοναξιά!
Κλείνεις τα μάτια ήσυχα,
κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου
εκεί που το άδικο πονάει σαδιστικά,
έτσι όπως κλείνεις και την πόρτα
μέσα απ' το ωραίο σου γυάλινο κελί,
στη φρίκη του πολέμου και της βίας,
του εξευτελισμού του ανθρώπου,
της εξαθλίωσης,
της πείνας και της δίψας,
αθώων παιδιών που τόσα υποφέρουν,
στα μάτια αυτά
που απ' τον τρόμο διάπλατα ανοιγμένα
όλο ρωτούν γιατί και περιμένουν,
όσων θαλασσοπνίγονται
για μια θέση στον ήλιο
και του θανάτου,
της ανίατης αρρώστιας,
της άδειας αγκαλιάς,
τόσων δεινών που μαίνονται εκεί έξω
την κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή,
"έλεος Κύριε, πρόστρεξε, να λες,
τόσες στον κόσμο οι πληγές"!
Πόσα καλά έχω στη ζωή μου
να σ' ευχαριστώ,
αλήθεια είναι τόσα πολλά
που δεν πειράζει
η νύχτα αυτή, μια νύχτα είναι,
θα περάσει!
Στ' άδειο κρεββάτι από λέξεις,
παίρνω αγκαλιά όμορφες σκέψεις
και απουσίες τρυφερές!
Κάπου απαντώνται οι ψυχές,
ονειροπόλες, σιωπηλές
βρίσκουν το δρόμο, αγγίζονται, μιλάνε
και ματωμένες απ' τ' αγκάθια
μες τις νυχτερινές σιωπές!!!

    ~ ~ V. K. ~ ~
    Voula Kapiri
      18/7/2018

art by Amanda Kass

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ, ΓΡΕΒΕΝΑ

Στα πέτρινα γεφύρια να μας βρίσκει ο καιρός,
με τους παλιούς μας φίλους ν' ανταμώνουμε ξανά,
τα πράσινα ποτάμια, τις κρυστάλλινες πηγές,
τα δέντρα με τα κόκκινα, τα χρυσαφιά
και τα πουλιά ολόγυρα να τιτιβίζουν χαρωπά!
Κάτω απ' τη μαύρη πεύκη, τα έλατα και τις οξιές,
τις καρυδιές, τις καστανιές και τα πλατάνια,
τα πόδια να πατάνε μαλακά,
παχιά πολύχρωμα του φθινοπώρου τα χαλιά,
να έχουν στρωμένο το τραπέζι καταγής οι βελανιδιές
και τα ρυάκια πρόσχαρα να σε καλούν κελαρυστά!
Να φεύγει η ματιά σου στα βουνά,
με τα γεράκια, τους αετούς, τα διαβατάρικα πουλιά,
στις ρεματιές να ταξιδεύει, στα φαράγγια
να χάνεται στον ουρανό ψηλά!
Ν' ασημοψιχαλίζει η βροχή, διαμάντια πάνω στα κλαδιά,
να λάμπουν όλα ζωντανά και να μοσχομυρίζει η γη!
Και να το, εκεί που δεν το περιμένεις, το αφράτο χιόνι,
ν' αχνοπατάει δειλά δειλά και να το στρώνει!
Μεθυστικές οι νύφες του χιονιά
να εξαγνίζουν την ψυχή, την πλάση με τ' αθώα τους λευκά,
να υποκλίνεται του δάσους η καρδιά,
στη μουσική τους συναυλία να σιωπά
και να χεις την αγάπη σου κοντά,
εσύ κι εκείνη ένα με τη φύση,
μύστες ευλογημένοι στην απόλυτη ομορφιά!
Φθινόπωρο στην Πίνδο, Γρεβενά!!!

        ~ ~ V. K. ~ ~
       Voula Kapiri
          4/10/2019

ΤΕΧΝΗ

Τι έκφραση! Τι αίσθηση! Τι Τέχνη!!!

Μέσα στην Τέχνη βρίσκω τον εαυτό μου!
Στην Τέχνη του κάλλους ισορροπώ!
Στη μουσική, στην ποίηση, τη ζωγραφική,
το χορό, τη φωτογραφία, το θέατρο,
στην έκφραση της τέχνης σε κάθε μορφή!
Εκεί που γράφει με συναίσθημα η ψυχή!!
Όλα συνυφασμένα με τη φύση,
την τέλεια τέχνη της
με τις απίστευτες εικόνες, τις στιγμές,
τα χρώματα, τ' αρώματα, τη μουσική,
τους ήχους που μαγεύουν τις αισθήσεις!
Ερωτευμένη πάντα με το κάλλος,
την ομορφιά της τέχνης, της ψυχής!!!

~ V. K.~
Σταυρούλα Καπίρη
10/10/2019

v=rzfmQ70cBj8&list=LLCx6dmYhDfr9WTlCgtW64lQ&index=2&t=0s

ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΥΛΛΟ - ΑΣΤΕΓΟ ΦΙΛΙ

Λικνίστηκε στου άνεμου το χέρι,
μια πιρουέτα ακόμα σ' ένα απίστευτο χορό
και μια υπόκλιση στου χρόνου το τεφτέρι!

Το κοίταζα να πέφτει, στη γη ν' αφήνεται απαλά, 

πάνω στο κόκκινο χαλί....
Το άγγιξα με έρωτα, το είπα Άστεγο Φιλί!
Χάιδεψε την παλάμη μου η τελευταία του πνοή
κι αλήθεια πόνεσα πολύ,
το κόκκινο φύλλο ένιωσα να ξεψυχάει!
Μα ο κύκλος που οδηγεί από το τέλος στην αρχή,
μ' έφερε στης ψυχής μου το παρτέρι!
Κι αντίκρισα να ξεμυτίζουν δροσερά,
φύλλα κι ανθάκια τρυφερά σαν νεογέννητα μωρά,
τα γέλια τους τα παιδικά,
που το γλυκό τους άρωμα ζωή μοσχοβολάει!
Θα ρθουν ξανά με τη σειρά,
με τον καιρό θα γεννηθεί πάλι του έρωτα η χαρά!
Η φύση καλλιτεχνικά βάφει τα όνειρα χρυσά,
δίχως σπουδή, έτσι απλά ξέρει να κλέβει την καρδιά,
να μας κερνάει ομορφιά, στιγμές να μας μεθάει!
Και να, το τέλειο χέρι της......
κεντάει κόκκινο χαλί με φύλλα φθινοπωρινά,
σαν το δικό μου κόκκινο, το Άστεγο Φιλί!!!

       ~ ~ V.K. ~ ~
      Voula Kapiri
        14/1/2018

ΤΩΝ ΤΡΥΓΗΤΩΝ ΟΙ ΩΡΕΣ

Τσιμπολογούν το αμπέλι της ζωής,
γεύονται ώριμες στιγμές τα πρέπει!

Στου χρόνου την κληματαριά,
άγουρες, οι αξόδευτες
των θέλω οι στιγμές,
καρτερικές, ικέτιδες γονατιστές!

Ρόδινες αχνοφαίνονται
σαν όραμα στις φυλλωσιές,
οι εικόνες οι ιδανικές,
του αύριο οι νοσταλγικές!

Όπως τις θέλει η ψυχή,
οι επιθυμίες μας γλυκές!
Ηλιόλουστη κι η προσμονή
ως να γλυκάνουν οι χυμοί!

Κι όσο καλπάζει στο άτι του ο καιρός,
οι άρπαγες καραδοκούν,
αδιάντροποι οι καιροσκόποι!
Στου παραλόγου το σκοπό,
οι σαλτιμπάγκοι οι απεχθείς
κλέβουν του αθώου το μερτικό!

Αστράφτει η ελπίδα της ζωής,
παραμερίζει το κακό!
Στημένα σκιάχτρα θλιβερά
στέκουν τα δήθεν στις γωνιές,
τους τσιμπολόγους ν' απωθούν.

Αγάλι αγάλι, μέλι θα γενούν,
των τρυγητών οι ώρες
που θα ρθουν!
Για μας οι πιο όμορφες στιγμές!
Ας είναι οι αγκάλες ανοιχτές!

         ~ ~ V.K ~ ~
        26 / 9 / 2016
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
painting by Francisco Goya,
Autumn, or the Grape Harvest
       (1786-1787)

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΟΥ

Έλα καλή μου φορεσιά

να σε ντυθώ να λάμψω,
έλα χαρά μου ακριβή,
μαζί σου να πετάξω!
Μαϊστράλι φύσα τα πανιά,
πάμε στα ωραία Παλάτια,
στα χώματα τα ιερά,
στο πέλαγο αγνάντια!
Στην Πύλη του Απόλλωνα
να εξαγνιστώ, να νιώσω,
την ομορφιά του να χαρώ
κι απ' το χρυσάφι να ευφρανθώ!
Να τον ερωτευτώ άλλη μια,
στον κόρφο του να ονειρευτώ,
να βασιλέψω στα βαθιά,
τον Ήλιο να στεφανωθώ!

Του φθινοπώρου τις δειλές πατημασιές,
εσύ ψυχή μου μην ακούς,
κλείσε την πόρτα στον καιρό!
Λατρεία η εποχή που ζω,
πίσω δεν την αφήνω,
στο καλοκαίρι που αγαπώ,
εδώ θέλω να μείνω!

Εδώ, στο ωραίο μου νησί
που 'χει στα σπίτια τα λευκά
τις φούξια μπουκαμβίλιες πινελιές,
κοχύλια, βότσαλα, την άμμο την ξανθή
και γαλανά, κρυστάλλινα νερά!
Τα μάρμαρα του ζηλευτά,
και οι κορφές ολόσπαρτες ξωκλήσια,
τ' αμπέλια σε πεζούλες στις πλαγιές
και οι δροσοπηγές του βάλσαμο στα στήθια!
Με το ηλιογέννητο γλαυκό,
το γλυκό φως του Αιγαίου
που όνειρα αρμενίζει,
τα δειλινά που κλέβουν τις καρδιές
κι η σκέψη στον Αποσπερίτη σεργιανίζει.
Μ' αυτές τις φεγγαράδες τις ψιθυριστές
που ζωγραφίζουν τις ακρογιαλιές,
ν' ακούς φεγγαροτράγουδα στη σιγαλιά,
να σε μαγεύει τ' άστρο του βοριά,
βιολί, λαούτο με κρασί κι αστροφεγγιές,
στιγμές να γράφουν κι όμορφες βραδιές!

Αχ, πουθενά δεν ξημερώνει έτσι η αυγή
κι ενώ σε έχω πάντοτε μαζί,
λες και με ξεριζώνουν έξω απ' το λιμάνι,
σαν φεύγω, πίσω αφήνω ένα κομμάτι!
Κράτα με εδώ μιας που
έχεις κλέψει την καρδιά μου,
σγουρέ βασιλικέ μου εσύ,
θαλασσινέ έρωτα μου,
γαλάζιο μου όνειρο, νησί,
μπρούσκο μεράκι μου,
σταλιά, σταλιά να με μεθάς
καλοκαιράκι μου!!!!

           ~ V. K. ~
         18/9/2017

ΟΜΟΡΦΗ ΨΥΧΗ

Λιτή και αφτιασίδωτη,
έτσι την αγαπώ,
ψυχή μου τη μορφή σου!
Όμορφη, με τη γλύκα
από της μάνας σου την τρυφερότη,
κει που σε τάιζε
με της καρδιάς το γάλα!
Με την αυθεντικότητα σου,
την αισθαντικότητα,
του ενστίκτου σου την έκφραση,
το άρωμα, τη γεύση σου
και της φωνής το χρώμα!
Στο πρόσωπο τη θάλασσα,
τη γοητεία του άγνωστου,
την καθαρότητα, γυαλί
κι εκείνο το μυστήριο
στο λαμπερό σου βλέμμα!
Γυμνή μέσα στα μάτια σου
η όμορφη ψυχή σου,
πως αγαπώ να τη θωρώ,
σαν τον γαλάζιο ουρανό!!!

     ~ ~ V. K. ~ ~
       22/ 8/2017
     

ΣΟΝΑΤΑ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ ΣΤΗ ΝΑΞΟ

Ως την προσμέναμε να 'ρθει,
περίλαμπρη εφάνη,
Αύγουστος κι η Πανσέληνος
πάνω απ' τη Νάξο πάλι!
Άσμα ασμάτων, γραφική
και μελωδία ορφική,
στη συμφωνία τ' ουρανού
η χορωδία, συμπαντική!
Μαργαριτάρι ανέβηκε
απ' της θάλασσας τα βάθη,
τις Μάκαρες, τον Αζαλά
και του Σταυρού την εκκλησιά
κι όσο ξεστράτιζε ψηλά,
ν' αντιφεγγίζει στα βουνά
η ασημένια λάμψη!
Το πλούσιο φως να χύνεται,
να λιώνει αργά μες στην ψυχή
όλο αρχοντιά, πανέμορφη,
πόθους και νου ν' αδράχνει!
Να ξεχειλίζει η γλύκα της,
ατέρμονη, ερωτική, ποίημα
που δεν την κλείναν στίχοι
κι η μέθη, ατέλειωτα πελάγη!
Στα Ύρια η γλυκόλαλη
απ' τ' Απεράθου κόρη,
η μούσα Αναματερού
να στρώνει υφάδια μουσικά
να την καλοδεχτεί η Ναξία γη!
Και να, κερνάει ο Διόνυσος,
οικοδεσπότης στη γιορτή,
δάδες ανάβει στις καρδιές
με το γλυκό του το κρασί!
Η Δήμητρα τη χαιρετά
απ' το ναό της στο Σαγκρί
κι απ' της Κορώνου τα βουνά,
η νύφη Αριάδνη!
Στα αρχαία τα Παλάτια του
παίζει τη λύρα ο Απόλλωνας,
την επουράνια ομορφιά
με αρμονία εξυμνεί
απ' την Πορτάρα τη θρυλική
που της χαμογελάει!

Κι απά στο μεσοστράτι της
που το κεντούσαν γιασεμιά,
Πλειάδες και αγγέλοι,
μιας απουσίας η αγκαλιά
να σε τυλίγει άρωμα
και σ' ένα tango μοναξιάς,
φωτιά να σε χορεύει!
Κι όλο να λείπει απ' τ' όνειρο
ένα στιχάκι φίλντισι,
της ομορφιάς το κόσμημα
στη μοιρασιά να δένει,
αυτή η ανάγκη σου η γλυκιά,
βαθιά να σε πεθαίνει!
Τα πεινασμένα χέρια τ' αδειανά,
τ' αφίλητα του έρωτα φιλιά,
το πάθος, το μυστήριο
που ανάβει στο σκοτάδι,
μυσταγωγίας άγγιγμα,
το λυρικό της χάδι!
Προσκυνητές και κοινωνοί
οι αιώνια ρομαντικοί,
τρελοί κι ερωτευμένοι.
Σονάτα του σεληνόφωτος,
το σύμπαν σου υποκλίνεται,
το σύμπαν ναι, σωπαίνει!!!

         ~ ~ V. K. ~ ~
           27/8/2018

ΦΥΓΗ

Το πλοίο σήκωσε άγκυρα,
απόνερα και φεύγει
και το λιμάνι του Πειραιά
πίσω, ω! χαρά μου... μένει!
Να ο ηλεκτρικός σταθμός
κι η γέφυρα στη μέση,
ο κόσμος πάει κι έρχεται
κι η κούραση στα μέτωπα,
της μέρας η φθορά
σαν περιμένουνε βαριά
στων λεωφορείων τη στάση.

Κάθε φορά, κάθε φυγή
στη θάλασσα ξεχωριστή!
Τα μουδιασμένα μου φτερά
με βιάση ανοίγω πάλι,
αποδημώ λες σ' άλλα μέρη,
θαλασσοπούλι στο άγνωστο
που τόσο με γοητεύει!
Τι όμορφη η αίσθηση
ν' αφήνεις πίσω σου αχνή
τη λαίμαργη ρουτίνα
που σου ρουφάει τη ζωή,
που στάλα - στάλα λες
πασχίζει να σε καταπιεί.

Άγιος Σπυρίδων, το Ρολόι,
Άγιος Νικόλας, Τελωνείο,
ο φάρος και το πέτρινο λιοντάρι,
να το, ήσυχο αγναντεύει το λιμάνι
με τα καράβια να έρχονται
να φεύγουν
και τη μαρμάρινη καρδιά να
ταξιδεύουν!
Η Δραπετσώνα, το Πέραμα,
τα πλοία στη ράδα,
τα καρνάγια κι εργατιά,
ταλαίπωρη φτωχολογιά
Χατζηκυριάκειο, ο Σταυρός,
η Φρεαττύδα, Ζέα,
Πασαλιμάνι και Καστέλλα,
Γλυφάδα, το παλιό Ελληνικό,
η Αθήνα με τα σπίτια της πυκνά,
σπιρτόκουτα μικρά από μακριά,
κι ο λόφος της Ακρόπολης
με το αιώνιο σύμβολο,
τον τέλειο Παρθενώνα!
Στην άκρια το Σούνιο σβηστά
με τον ναό του Ποσειδώνα
να σμίγει βράδυ και πρωί
με τ' ουρανού τα κάλλη,
του ήλιου την ανατολή,
τη δύση, το φεγγάρι!

Η λατρεμένη μου φυγή
στων οριζόντων τη γραμμή,
πάντα από τον Πειραιά,
το ωραίο μας λιμάνι!
Έλα να φύγουμε μαζί
για το πιο όμορφο νησί,
με το βοριά ή το νοτιά,
μ' ένα γλυκό μαϊστράλι!!!

    ~ ~ V. K. ~ ~
         3/9/18

ΘΡΗΝΩΔΙΑ

Κρανίου τόπο θυμίζει πια το Μάτι

και η θλίψη... μια θάλασσα απέραντη!
Κουφάρια έρμα, μολυβιές οι κορμοί
απέμειναν φιγούρες τραγικές
στη μαυροφορεμένη γη.
Της μοναξιάς τρομακτικοί
αργοσαλεύουν οι ίσκιοι τους
σαν παίρνει και νυχτώνει.
Θρηνεί ως και το φεγγάρι
στο διάβα ανάμεσα τους
πονάει, κόκκινο, ματώνει!
Οι ανθοδέσμες μικρές πινελιές
στο ανθρακί κενοτάφιο το άχαρο,
μ' άνθη φρέσκα δροσάτα από δάκρυ
δίνουν χρώμα αγάπης,
μόνες νότες ζωής
στο νεκροταφείο τ' αλλόκοτο!
Τους νεκρούς τους τα μνήματα ψάχνουν
κι οι νεκροί να ησυχάσουν,
το δικό τους το μνήμα,
δυο μέτρα γη αφράτη!
Μα τη στάχτη τους ποιος τη μαζεύει
που με τόσα άλλα έγιναν ένα,
την πήρε ο άνεμος, σκόρπισε, πάει!
Τις ευθύνες λοιπόν ποιος θα θάψει,
τις φωνές που σαν σε πανσέληνο
λύκοι ουρλιάζουνε το άδικο,
στων παιδιών που καήκαν το κλάμα,
ποιος τα ώτα θα κλείσει,
στα φτερά των αγγέλων
τα νώτα τάχα ποιος θα γυρίσει!
Και τη μνήμη της φρίκης,
ποιας ταφόπλακας ψέμα
τολμά να σκεπάσει,
της καρδιάς της τον πόνο,
ποιο άκαρδο μνήμα!
Στην αξιοπρέπεια που ανήλεα κάηκε,
ποιος ιθύνων ανεύθυνος
τον λίθον πρώτος βαλέτω!
Το αθώο αίμα που χύθηκε,
στης λάβας τη δίψα θυσία,
θα σας πνίξει, ποτάμι!
Η αλήθεια το δίκιο ζητάει!!!
 
          ~ ~ V.K ~ ~
         Voula Kapiri
           25/7/2018

artist Shawna Erback