ΘΕΛΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ

Λεηλάτησαν τον κόσμο μου, έκλεψαν τις στιγμές μου,
τις χάντρες μου τις θαλασσιές,
τις μέρες και τις νύχτες μου, του χρόνου μου τις εποχές.
Πάει ο χειμώνας, η άνοιξη, πάει το καλοκαίρι, 

μην ανασάνω, οι άρπαγες δεν μου άφησαν αγέρι.
Έκλεψαν το χρυσάφι μου, χάθηκε η χαρά μου,
που να βρω θεέ μου τώρα γη, ν' ανθίσουν τα όνειρα μου!
Έκλεψαν και το ασήμι μου, των αστεριών τη μουσική,
πάνε οι δρόμοι, σβήσαν
κι όσα ταξίδια λαχταρώ, τη νοσταλγία μ' αφήσαν,
θάλασσα δίχως εραστή, κύμα χωρίς ταξιδευτή,
οι στίχοι ναυαγήσαν.
Μίκρυνε ο κόσμος, μια σταλιά,
δίχως φεγγαρολούλουδα, δάκρυ τι να ποτίσω,
ερήμωσε κι η αγκαλιά, για ποιόν να τραγουδήσω.
Που κήπος πεταλούδες μου να σας κορφολογήσω,
δίχως την ασημοκλωστή, τ' άστρα πως να κεντήσω!
Γυρεύω τα γαλάζια μου φτερά,
τα άλογα μου περιμένουν κι εγώ αργώ,
θέλω να φύγω, να πετάξω, αλλά πως,
δεν έχει χρώμα ο ουρανός!

Κι απόμεινε μια άχαρη σιωπή, 

αβάσταχτη να σέρνεται πάνω μου λυπημένη.
Σαν τη ζωή μου τρεμοσβήνει, ίδια η φλογίτσα στο καντήλι!
Θέλω πίσω τον ήλιο μου, ρούγες να σεργιανίσω
και το φεγγάρι τ' ασημί, πελάγη ν' αρμενίσω,
αέρα ν' ανασάνω θέλω, πνίγομαι,
δώστε μου πίσω τα κλειδιά για της ζωής μου τη χαρά!

          

          ~ ~ V. K. ~ ~

           Voula Kapiri

           16/5/2020

                     artist Daria Petrilli

Προσθήκη λεζάντας

                                            ΜΟΥ ΠΗΡΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΟΥ

ΜΟΝΟ Η ΑΝΟΙΞΗ

Άδειοι οι δρόμοι, σαν σε νύχτα ατέλειωτη.
Με πολέμου κύμβαλα και τυμπανοκρουσίες
ο εχθρός προελαύνει ακάθεκτος,
κραταιός περιφέρεται στα σκοτάδια του νου,
ήλιος με αγκάθια, δεινά υποσχόμενος.
Φανοστάτες της θλίψης, η μοναξιά κι η ερημιά
στο πέρασμα του ριγούν.
Νεκρές πολιτείες, πετρωμένες καρδιές,
παραμονεύει ο φόβος τα έρημα,
μην προβάλουν χαρούμενα, χαμόγελα ξένοιαστα.
Απελπισιά σπέρνει ο πανικός στα πρόσφορα εδάφη,
αυτοεξόριστοι οι άνθρωποι!
Οι νεκροί χωρίς τελευταίο ασπασμό, ασυνόδευτοι,
στρατευμένοι σε λεγεώνες θανάτου,
τα γιατί αναπάντητα.
Στο έλεος των δεινών υποκλίνονται
ο άμετρος εγωισμός κι η ανευθυνότητα.
Σφαλιστά παραθυρόφυλλα κι ο αέρας εντός πνιγηρός,
ασφυκτιούν οι στιγμές!
Στο λόφο με τους σταυρούς στενάζει ο πόνος.
Βαριές ακούγονται στη γης οι μπότες του Αόρατου.
Στο ικρίωμα του τρόμου, οι ανάσες κομμένες.
Δεν ακούγεται ψίθυρος!
Τραγικοί μασκοφόροι, ταγμένοι μπροστά,
στις επάλξεις του κίνδυνου με αγωνία παλεύουν
να βρουν την αχίλλειο πτέρνα του,
να ανακόψουν το μένος του,
ενώ ο εισβολέας γοργά δυναστεύει,
του πολιτισμού τα τείχη γκρεμίζει,
ανήλεα εξοντώνει, θανατικές καταδίκες ορίζει!
Στο χαμό, μεσοπέλαγα ο κόσμος ζητά εξιλέωση,
"ας κοπάσει η άγρια φύση του"
ευελπιστούν διακαώς σ' ένα θαύμα!

Αχ! "Ας ανοίξει ο Κύριος τα φιλεύσπλαχνα σπλάχνα
της Αυτού αγαθότητος, ας ελεήσει τον κόσμο Του",
εκλιπαρεί η ανθρωπότητα η άπληστη,
στην ανάγκη της τώρα, η αχάριστη
που είχε τόσο απομακρυνθεί, σχεδόν Τον είχε ξεχάσει!
Προσδοκά την Ανάσταση που όμως θέλει ταπείνωση,
ειλικρινή μεταμέλεια, εκ βαθέων συγγνώμη,
επαναπροσδιορισμό αξιών, της ψυχής την ανάταση !

Μόνο η Άνοιξη ατάραχη, σφριγηλή,
επιδεικτικά το κακό αγνοεί, αυτή ξέρει,
με μυροβόλα λόγια προκλητικά το ξορκίζει,
παντιέρα σηκώνει και τα στήθη προτάσσει αγέρωχη!
Οργιάζει στα δάση με όλα τα κάλλη της,
σε κήπους κι αυλές, γειτονιές με αγριολούλουδα
φωτιά παπαρούνες, φιλικές μαργαρίτες,
αμυγδαλιές, λεμονιές, νεραντζιές,
κι απορημένη αναμένει τα χαρμόσυνα βήματα,
τα ερωτεύσιμα βλέμματα.
Στέλνει αγάπης μηνύματα απλόχερα,
πεταλούδες και μέλισσες μπιστικοί ταχυδρόμοι
κι επιμένει με πείσμα στο ρόλο της,
"η ομορφιά και η χάρη της να νικήσει τη θλίψη"
αιώνια αυτή της ζωής αναγέννηση!
Ας κριθεί απ' την αύρα του κάθε της ποίημα,
την ατόφια του αγνότητα στις ψυχές των ανθρώπων
και ας λάμψουν ελπίδες ανέσπερες,
να χαρούν τα παράθυρα, οι πόρτες, οι δρόμοι
να σκορπίσουν ανέμελα των παιδιών τα χαμόγελα
κι οι καμπάνες να ηχήσουν στο θαύμα της πάλι!
Τόσο απλά τ' ακριβά μας πολύτιμα,
ας χαρούμε τη φύση μας άνθρωπε
της ζωής μας τα ωραία ανεκτίμητα,
μια αγκαλιά, μια ματιά, ένα χάδι!
Μια γλυκιά καλημέρα στον ήλιο σου
και να η Άνοιξη, στην καρδιά σου ανατέλλει,
πλουμιστή, μυροφόρα, αναστάσιμη,
ευλογία Κυρίου ως τα πέρατα φτάνει!

 ~ ~ V. K. ~ ~
Voula Kapiri
31/3/2020

painting by Christian Schloe

ΠΕΝΘΩ

Μια θλίψη μ' έχει κυριεύσει και με πνίγει,
θλίψη που τη γεννάει ο χαμός,
η έλλειψη, το πένθος
κι αργά, αργά, με δάχτυλα απαλά,
σου κλέβει την ανάσα, τη χαρά,
μακάβρια ακολουθία,
κύκλος που τόσα παίρνουν μέρος!

Πενθώ για τις χαμένες συνειδήσεις,
πενθώ για την αναλγησία
που μαίνεται την ανθρωπιά!
Πενθώ για την ευαισθησία
που φθίνει με πορεία σταθερά,
για την αδιαφορία που ατημέλητη
χορεύει επάνω στις παλιές αξίες,
για τον εγωισμό που θάβει
όλο πιο κάτω την αλληλεγγύη.

Πενθώ για του σκοταδισμού τα χρόνια
που ήρθανε κι εκείνα που θα 'ρθουν
με σκάρτα τα αισθήματα
ως και ανύπαρκτα ακόμα,
που οι άνθρωποι θα πάψουν
να υπάρχουν καν σαν πρόσωπα.
Μονάδες πια, με τις ψυχρές τους μάσκες,
τα άδεια προσωπεία
στις σαθρές τους βάσεις θριαμβευτές,
άβουλοι υπνοβάτες
ώσπου το σύστημα τους καταπιεί.
Υβρίδια, μιγάδες, κατάντια
απ' τον κόσμο των ανθρώπων,
κλώνοι με αριθμό αναγνώρισης
μόνο από το τσιπάκι,
ανδρείκελα χωρίς ψυχή
σε κόσμο που δεν θα ακροβατεί
στις δυο εποχές
μα θα έχει πάρει ήδη κλίση
προς το κενό, το έρεβος, το χάος!

Βουλιάζουνε τα βλέμματα,
τα χέρια μένουν άδεια,
σε ξεχασμένα πέλαγα
φωνή βοώντος ναυαγεί,
χάνεται η ελπίδα!
Πόσο να αντέξει ο άνθρωπος!
Πως για ετούτο το χαμό να μην πενθώ!

Κι αν θέλει σθένος η ψυχή,
ναι, το μπορεί!
Στη θλίψη να αντισταθεί, να την παλέψει,
στα δίχτυα της να μην πιαστεί!
Με ότι της απέμεινε να πολεμήσει το κακό!
Μπορεί να τη νικήσει!
~ ~ V. K. ~ ~
Voula Kapiri
9/12/2018

painting by Alex Alemany

ΠΟΙΗΣΗ ΙΕΡΗ

Άνεμος η ανάσα της,
στα σωθικά σου πάλλει,
σε συνεπαίρνει, αφήνεσαι,
στην αγκαλιά σου θάλλει!

Σε νιώθει, αφουγκράζεται,
ακούει τη μέσα σου φωνή,
μια πλημμύρα χρώματα
κι αρώματα μαζί
που ψάχνει τον καμβά της
να εκφραστεί!

Φτερώνει μες στο στήθος σου
κι έπειτα με το ράμφος της
όλο χτυπάει το τζάμι,
με πάθος ζητάει διέξοδο,
στα μάτια σε κοιτάει!

Σαν το νερό στην κοίτη του,
γυρεύει να ξεσπάσει
κι ορμητικά να ξεχυθεί,
ποτάμι και σε πνίγει!

Ανάγκη γίνεται, καημός
ή πόνος που σε σφάζει,
η γλύκα η αναπάντεχη
ή το καυτό σου δάκρυ!

Αίμα απ' το αίμα της ψυχής,
καθώς γεννιέται μέσα σου
τ' ωραίο σου βλαστάρι,
αγαπημένο σπλάχνο σου
που από το χέρι σου ζητά
το μητρικό σου χάδι!
Η ποίηση είναι ιερή!!!

      ~ ~ V. K. ~ ~
     Voula Kapiri
       22/3/2018

 Painting by Christian Schloe

ΑΞΙΕΣ

Είναι ωραίο πράγματι όπου μπορείς να φτάνεις,
πόσο σπουδαίο όμως να φτάσεις όπου δεν μπορείς,
για το ωραίο ιδανικό, που λέει ο Καζαντζάκης, να παλεύεις!
Έχει και ζόρια η ζωή και θες δε θες, σε τρέχει!
Καλά που θα ήταν ρόδινη όπως στα παραμύθια,
μα άλλη είναι η αλήθεια μάτια μου!
Πόσες φορές σε ξεπερνούν οι καταστάσεις
κι εσύ δεν είσαι απλά προσκεκλημένος τους εκεί,
όχι από κάτω θεατής αλλά ο πρωταγωνιστής,
το ρόλο σου καλείσαι να παίξεις στη σκηνή!
Η αξία δεν είναι στα εύκολα,
σ' όσα μπορούνε όλοι, σ' ότι σου περισσεύει,
μα στην υπέρβαση,
γιατί εκεί φαίνεται ο άνθρωπος, στα δύσκολα,
σ' εκείνα που στερείται,
πόσο δε μάλλον κι αν οφείλει να προσφέρει!
Στο περιβάλλον που έζησα,
στις συνοικίες του Πειραιά, στις φτωχογειτονιές,
στις συναναστροφές μου τόσα χρόνια,
δεν γνώρισα άνθρωπο δίχως προβλήματα,
άνθρωπο που δεν τον βρήκαν της ζωής τα ζόρια!
Αργά ή γρήγορα όλα έρχονται για όλους!
Άλλος πιο λίγο, άλλος πιο πολύ,
μη μείνει παραπονούμενος κανείς,
το μερτικό που του αναλογεί γραμμένο,
ακριβοζυγισμένο από χέρι,
της μοίρας του γραφτό απ' την αρχή,
στο πλήρωμα του ο χρόνος να το φέρει.
Όχι, μην είσαι αδιάφορος, μα να επαγρυπνείς,
μην είσαι απών όταν η ανάγκη σε καλεί
και το καλό που κάνεις θα το εισπράξεις κάποτε
από κάπου ίδιο, ίσως και πολλαπλάσιο ακόμη,
μα πιο πολύ μετράει μέσα σου η ανταμοιβή,
η ίδια σου η πράξη σε τιμάει!
Δώσε αγάπη γύρω σου, ένα χαμόγελο, χαρά,
να ευχαριστείς με τον καλό σου λόγο ή την πράξη,
να εκτιμάς και την ελάχιστη σε σένα προσφορά
και να το δείχνεις,
να μην αφήνεις τον εγωισμό
να σε κρατάει δέσμιο στον ωχαδερφισμό,
στην τεμπελιά και την αγνωμοσύνη.
Όποιος για σένα αξίζει,
όσο είναι κοντά σου με τις πράξεις σου να τον τιμάς,
δείξε του την αγάπη σου, πες μια συγγνώμη που κρατάς!
Όχι όταν θα 'χει φύγει!
Δεν είναι ατέλειωτη η ζωή και δυστυχώς
πότε το τέλος του θα ρθει, κανένας δεν το ξέρει.
Να κάνεις σήμερα ότι θες, γιατί αύριο ίσως δεν μπορείς,
γιατί αύριο ίσως είναι αργά και δεν προλάβεις,
το αύριο για καθέναν μας, μια μέρα δεν θα ξημερώσει.
Δώσε αξία σε κάθε μέρα, σε κάθε ώρα και στιγμή!
Είναι απόσταγμα ζωής!
Μην αναβάλλεις γι' αύριο, ότι μπορείς και σήμερα
μη λες.. "άστο για αργότερα", ότι μπορείς και τώρα!
Μη λες λοιπόν... "κάποια στιγμή",
απατηλή η αόριστη στιγμή,
να λες, εδώ και τώρα,
η πιο κατάλληλη ώρα είναι Τώρα!

    ~ ~ V.K. ~ ~
    Voula Kapiri

ΚΡΑΥΓΕΣ ΣΕ ΜΑΤΙΑ ΑΘΩΑ

Εδώ τους έφερε η ζωή;
Επιλογή τους κι όπου βγει ή παραπλανημένοι;
Κουρνιάζουν σαν αγρίμια, απόκληροι, κυνηγημένοι,
κοιτάνε γύρω αλαφιασμένοι, τι παρακάτω περιμένει.
Ψάχνουν τις ηλιαχτίδες το πρωί
ανάμεσα στα δέντρα τα γυμνά,στα ίδια που έσπασαν κλαδιά
για να ζεστάνουν τ' άκρα τους, τα εσώψυχα, τα σωθικά,
τα μάτια τους που απ' τις εικόνες τις σκληρές έχουν παγώσει.
Τσουβαλιασμένα πλάι τους, βασανισμένα τα παιδιά,
βρέφη, μωρά, μικρά με τα θλιμμένα μάτια τους καρφιά.
Αυτά, τα αθώα μάτια τα μικρά που ανοίξανε διάπλατα μεγάλα
στο λυσσασμένο το θεριό που ήθελε να τα καταπιεί,
στον πανικό, στα ουρλιαχτά κι έπειτα στην απελπισιά,
να τα αποστρέφεται η ανθρωπιά!
Τόπο να ψάχνουν να σταθούν, τι τα φερε η μάνα τους εδώ;
γιατί αφήσανε το σπίτι τους; γιατί;
γιατί τα ζούνε όλα αυτά; γιατί σ' αυτά τα ξένα!
Τα αθώα αυτά ματάκια που έπρεπε μόνο να γελούν,
δεν ξέρουν λόγια περιττά, μα έχουν τρόπο να εκφραστούν,
κραυγές τα δάκρυα τους, τρέχουν αβάσταχτα, καυτά,
με τόσο πόνο, σπαραγμό, που σου ματώνουν την καρδιά.
Αχ! τρομαγμένα μάτια εσείς, μικρούλια σπουργιτάκια,
σεις που δεν φταίξατε καθόλου, πουθενά
κι έχετε ανάγκες, δικαιώματα σαν όλα τα παιδιά,
μα οι μεγάλοι κι οι τρανοί, σαν δαίμονες και σαν θεοί,
σας διαφεντεύουν τη ζωή κι αδίστακτα κι ανήλεα
παίζουν στις πλάτες σας ελεεινά παιχνίδια,
πιόνια μικρά σε βρώμικη παρτίδα!
Αχ! μάτια όμορφα εσείς, άδολα παιδικά ματάκια,
τη νύχτα που έξω κλείνετε τη δυστυχία που σας πολεμά
σαν γέρνετε να κοιμηθείτε σε άκαρδα μαξιλάρια
κάτω απ' τ' άστρα, κάτω απ' τον ίδιο ουρανό
που άλλα κοιμούνται σε ζεστά, σε μαλακά κρεβάτια,
ας έρθουν όνειρα γλυκά, να σας χαϊδέψουν απαλά,
να σας χαρίσουν τρυφερά, την πιο μεγάλη σας χαρά,
γέλιο, φαΐ και ξενοιασιά, μια ήσυχη, ζεστή γωνιά
και έναν ήλιο πρωινό, όλο ελπίδα,
στάλες γαλήνης μες στην καταιγίδα!

       ~ ~ V. K. ~ ~
       Voula Kapiri
          3/3/2020
painting by Victor Nizovtsev

ΜΑΣ ΓΕΛΑΣΕ Η ΑΝΟΙΞΗ;;;

Η άνοιξη μας γέλασε,
μας πλάνεψε πλάνην οικτράν,
ή την προδώσαμε εμείς;
Πότε επιτέλους θα 'ρθουνε
για μας τα χελιδόνια!
Ο θρόνος περιμένει χρόνια
για την αγάπη την πανώρια
και το κερί καρτερικά ν' ανάψει
από τη λάμψη τη στεντόρεια!
Αδημονούν στα σπάργανα
οι στιγμές, παρθένες
να ντυθούν κόκκινη φλόγα,
τ' ωραίο απόλυτο,
της μέθεξης το χρώμα!
Πάνω στου ανέμου τα φτερά,
άγριων αλόγων γητευτές,
ας ταξιδέψουμε μακριά,
στου φεγγαριού τα χνάρια!
Μέσα από θάλασσες, στεριές,
με του έρωτα μας το σκαρί,
τ' άλικο πάθος για πανί,
να φτάσουμε στου πόθου το λιμάνι,
αραξοβόλι στ' όμορφο
χρυσό μας ακρογιάλι!
Κάτω απ' των άστρων τις ματιές
να γράψει η αγάπη μας
με της ψυχής το χέρι
τις μαγικές μας τις στιγμές,
να μείνουν ανεξίτηλες
στου χρόνου το τεφτέρι!
 
    ~ ~ V. K. ~ ~
   Voula Kapiri
    30/3/2018

painting by Fransois Fressinier

ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΝΕΜΩΝΗ

Με πόσα λεξολούλουδα
στεφάνι να σου πλέξω,
λουλούδι μου όμορφο εσύ
ήλιους και ελπίδες μέσα μου,
παρθένα ωδή ανθείς!
Της χειμωνιάς μου ζεστασιά,
μικρή μου ανεμώνη,
κόκκινη παπαρούνα μου
του αίματος και των παθών,
μες στην καρδιά μου ιερουργείς!

~ ~ V. K. ~ ~
Voula Kapiri

painter Ben Payne

ΟΑΣΗ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Τον είδαμε μοναχικό καβαλάρη από μακριά.
Καθώς πλησίαζε, ένα αισθησιακό άρωμα πλανήθηκε στην ατμόσφαιρα,
προάγγελος της εκλεκτής του παρουσίας.
Ήταν ένας Πρίγκηπας!
Το μαρτυρούσαν όλα στο πέρασμά του.
Ο αέρας που παραμέριζε στον καλπασμό του αλόγου του,
η ακριβή του ιπποτική στολή, οι κινήσεις του,
τα ευγενικά του χαρακτηριστικά! Όλα!
Η ματιά μας στυλώθηκε εκστατική
στο γαλανόμορφο βλέμμα του που άγγιξε την ευαισθησία μας!
Καθώς πλησίαζε όμως, άλλη μια φιγούρα έκανε αισθητή την παρουσία της.
Δεν ήταν όραμα!
Αρχικά τη νιώσαμε στον αέρα κι ύστερα μας φανερώθηκε ολοκάθαρα.
Ήταν μια θλιβερή ύπαρξη κολλημένη πάνω του!
Ήταν εκείνη! Η σύντροφος της ζωής του, η Μοναξιά του!
Η αλήθεια του, καλυμμένη μ' ένα ανατολίτικο χρυσοκόκκινο πέπλο
που τώρα να... του γλιστρούσε!
Ω! Πόση μοναξιά!
Χυνόταν μπροστά μας προκλητική,
ενώ η διαφάνεια μιας παράξενης αίσθησης την άφηνε γυμνή,
μυστηριώδη, να σαγηνεύει το μέσα μας!
Είχαν ταξιδέψει μαζί στο βασίλειο της γνώσης για τη ζωή
σε όμορφα μονοπάτια, μακριά από κακοτοπιές.
Οι δυο τους ζούσαν καλά μαζί. Ποιος θα το αμφισβητούσε;
Είχαν μάρτυρες αδιάψευστους τις δημιουργικές τους στιγμές.
Αυτές που ικανοποιούσαν την πολυσχιδή φύση του,
το πορφυρογέννητο πνεύμα του, το βαθυστόχαστο βλέμμα του,
την πολυτάλαντη προσωπικότητά του.
Τι κι αν απ' τα βάθη του είναι του, η ψυχή του ούρλιαζε τις νύχτες
για ένα αληθινό άγγιγμα, ένα ζεστό ανθρώπινο χάδι!
Όταν τα ουρλιαχτά της αλυχτούσαν στα σκοτάδια,
εκείνος πάντα έτρεχε να τα μαζέψει πριν τα βρει η αυγή.
Πάλευε να της κλείσει το στόμα, τη μεθούσε με ψεύτικη χαρά
ή έκλεινε και τ' αυτιά του να μην την ακούει.
Φόβος και τρόμος το άγγιγμα!
Ποιoς θα δώσει, ποιoς θα πάρει, ποιoς θα χάσει, τι θα χάσει!
Όλα τα είχε ζυγιάσει μια χαρά
και για τη γλύκα του αγγίγματος δεν σκόπευε να ρισκάρει!
Άφηνε το χρόνο να φεύγει,
τις ώρες να κυλάνε πάνω σε όμορφες νότες μοναξιάς.
Τα πρωινά τραβούσε την κουρτίνα της αυλαίας
κι έκρυβε από πίσω τις σκιές που τις νύχτες έπαιζαν στη σκηνή,
τη δραματική αλήθεια της ζωής του!
Ντυνόταν ένα ολόφρεσκο χαμόγελο κι έλαμπε σαν ήλιος!
Μάσκα εύκολη, απλή, καθημερινή!
Ποιoς θα μπορούσε να υποψιαστεί
πως φλέγονταν κάθε μέρα στην ίδια απουσία τα σώψυχα του!
Στράγγιζε μέσα του ο πόθος για το αντάμωμα της αγαπημένης του ψυχής!
Ευτυχώς, η μοσχοβολιά της Άνοιξης
φεγγοβολούσε ακατάπαυστα μέσα του κι αυτό τον έσωζε!
Άνοιγε τα χέρια του κι αγκάλιαζε τον ουρανό στα ξενύχτια του,
σολάριζε με την πιο γλυκιά του μουσική, ωδές στ' αστέρια!
Έτσι η ευλογία της μοναξιάς φώλιασε στην αγκαλιά του,
στη θέση ενός απέραντου κενού!
Κι όταν το πρόσωπο του πόνου τον έβρισκε κάποιες στιγμές τρωτό,
το μάλωνε αγριεμένος: "κρύψου εσύ και μη βγάλεις άχνα"!
Τα είχε όλα καλά τακτοποιημένα, μια νομοτέλεια ο έξω κόσμος του,
το μέσα του πότε θα τακτοποιούσε!
Τόσες μάσκες! Με τι καμάρι τις φορούσε, αυτός ο δημιουργός τους!
Ο τέλειος καλλιτέχνης της τέλειας μάσκας!
Και τώρα, πώς έγινε αυτό;
Ποιο αόρατο χέρι ξεγύμνωσε την αγαπημένη του Μοναξιά!
-Μοιάζεις Πρίγκηπα με μικρό παιδί
που του άρπαξαν το παιχνίδι απ' τα χέρια.
Η σκέψη σου ταξίδεψε μέσα μας άθελά σου και σε νιώσαμε!
Η αλήθεια σου μας εξέπληξε αρχικά γιατί είναι αταίριαστη με το άρωμα σου,
όμως εδώ είμαστε συνηθισμένοι στα σκληρά. Έρημος βλέπεις!
Σε ιδιαίτερες συνθήκες αναπτύσσονται με ιδιαίτερο τρόπο οι αισθήσεις!
Χάρισε τις μάσκες, δωράκι στη Μοναξιά σου
κι αφουγκράσου τον παλμό της φιλόξενης όασης μας.
Πάρε βαθιά ανάσα και μπες με το άλογό σου στις χίλιες και μια νύχτες σου!
Ακολούθησε το ένστικτό σου με τον εαυτό σου γυμνό.
Μια ψυχή ανασαίνει για σένα εδώ.
Θα τη γνωρίσεις αμέσως γιατί έχει το χαμόγελο σου.
Διάλεξε και την εξωτική ομορφιά που λαχταρούν οι αισθήσεις σου,
μια καλλονή οπτασία!
Ταίριαξε τα τώρα αν μπορείς! Αυτό κι αν είναι τέχνη!
Στης Χαλιμάς τα παραμύθια, ζήσε το ονειρεμένο σου παραμύθι!
Βυθίσου στα νερά μας να δροσιστείς,
πιες από τους τροπικούς μας χυμούς να ξεδιψάσεις,
νιώσε τη μουσική της καρδιάς!
Η Αγάπη θα χορέψει για σένα το χορό της φωτιάς. Απόλαυσέ την!
Εδώ, στη γη των αισθήσεων και των παραισθήσεων,
όλα μπορούν να συμβούν!!!

             ~ ~ V.K ~ ~
            Voula Kapiri
             29/7/2015

        paintings by Alex Alemany

ΜΑΣΚΕΣ

Μάσκες!!! Θέμα επίκαιρο αλλά και διαχρονικό!
Συμφωνείτε, φαντάζομαι!
Περίτεχνες μάσκες εδώ, σ' ένα μουσικό μεγαλείο!
Η αλλοφροσύνη των καιρών μοστράρει απροκάλυπτη,
προκλητικά ελκυστική!
Η σκληρότητα της άψυχης μάσκας
καλύπτει συναισθήματα κι ευαισθησίες,
προστατεύει το ευάλωτο της προσωπικότητας
και κρύβει αντίστοιχα την ασχήμια της,
τη φαυλότητα, που δεν την τιμά!
Πλασάρονται προσωπεία όλων των ειδών!
Της εποχής βλέπετε!
Όλο και κάποιο θα σου ταιριάζει!
Τόσο ξένα, τόσο απρόσιτα,
η προσωποποίηση του φθαρτού!
Κι όμως για κάποιους εύχρηστη, καθημερινή,
αγαπημένη επιλογή !
Να ξεγελάσεις τον άλλο, να νιώσεις μια υπεροχή.
Επίπλαστη ανωτερότητα που όμως τι κρίμα,
δεν κρατάει πολύ!
Η πραγματικότητα επανέρχεται δριμύτερη
κι αυτή είναι που μετράει, δυστυχώς!
Μασκαράδες πάσης φύσεως, καιρός σας να χαρείτε!
Τη μάσκα μόνο αυτή της συνειδήσεως δεν θα βρείτε!
Για λίγο ηθοποιοί λοιπόν, θέατρο, υποκριτική,
είναι κι αυτή μια τέχνη!!!
Χρόνια πολλά κυρίες και κύριοι, με υγεία και χαρά!

                         ~ ~ V.K ~ ~
                        Voula Kapiri
                          6/2/2018