Απόγευμα κι ο ήλιος κόκκινος, βάφει τους τοίχους πορφυρούς και τον κοιτάς και απορείς... Τόσο ωραίος πως προβάλει μέσα από σύννεφα μελανά! Ματώνει η γη κι ο ουρανός! Έφτασε γκρίζα η καπνιά, η μυρωδιά της συμφοράς, των καμένων δασών. Οι ψυχές των δέντρων ανεμοσκορπισμένες, τόσο θανατικό, δίχως έλεος και δίχως τελειωμό, σπαρακτικές ακούγονται άσβεστες οι κραυγές τους! Εξαφανίζουν την αθωότητα, σκοτώνουν την ανάσα μας, της φύσης χάνεται η χαρά η ομορφιά της καίγεται κι ω! ναι, σου καίνε την καρδιά! Για άλλη μια φορά σκοτώνουνε τη μάνα γη, μαυρίζουνε τα σωθικά, οι φλόγες ζώνουν την ψυχή. Πόνος, θυμός και θλίψη! Ποιος νίβει τας χείρας του κι ύστερα ήσυχος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου; πείτε μου ποιος! Ω! τι κόσμος μπαμπά, τι θα απομείνει στα παιδιά! Ζητείται ελπίς, πραγματικά!
Kαι φεύγουν οι άνθρωποι, κάθε στιγμή φεύγουν, όλο φεύγουν.... κι όσα κάποτε αγάπησαν με μια ματιά στερνή νοσταλγικά αποχαιρετούν κι αν έγιναν σοφοί αφήνουν πίσω τα πικρά και συγχωρούν. Και μένει πίσω τους μια αίσθηση μοναδική, γλυκιά ή πικρή! Πως να τη σβήσεις να ξεχάσεις μια ψυχή που ευγενικά σου χάρισε ένα αγριολούλουδο, μοιράστηκε μαζί σου μια φέτα απ' το ζεστό, το ζυμωτό της το ψωμί! Ένα χαμόγελο κατευόδιο κι άνθη καρδιάς μια αγκαλιά στον ύστατο χαιρετισμό. Όλα είναι δρόμος... και φεύγουν οι άνθρωποι όλο φεύγουν..... κι όλο μικραίνει ο κόσμος για όσους μένουν!
σας απαγορεύουμε τα δικαιώματα σας, σας τα επιτρέπουμε,
σας γκρεμίζουμε τη ζωή, δίχως παιδιά, δίχως γονείς,
δίχως σπίτι, νερό, τροφή, δίχως πατρίδα,
τι κι αν ο ήλιος ανατέλλει για όλους, για κάθε έμβιο ον!
εμείς σας κλέβουμε τη μερίδα, πνιγείτε στα πέλαγα, ταφείτε σαν τα αδέσποτα,
χειρότερα κι από τα ζώα της ζούγκλας που τιμούν τους νεκρούς τους,
χωρίς ιερά και όσια.
Εγκλήματα που ξεπερνούν τη φαντασία και θάνατοι, πολλοί θάνατοι! Και έγινε η απώλεια συνήθεια μας!** Ανεξέλεγκτη βία, ατιμωρησία, τρομοκρατία, εκφοβισμοί, εξαναγκασμοί,
βακτήρια, ιοί, ειδήμονες και ειδικοί, κλιματική αλλαγή, δηλητήρια,
πυρηνικά, αέρια, καταστολή και Σιωπή, πολλή Σιωπή!
Αυτή είναι η πρόοδος, η εξέλιξη, η ελεύθερη πατρίδα που ονειρεύτηκαν,
αγωνίστηκαν και γι' αυτήν θυσίασαν τη ζωή τους οι ήρωες πρόγονοι μας;
αυτό είναι το καλύτερο αύριο, το λαμπρό μέλλον
που επιθυμούμε εμείς για τα παιδιά μας; Όχι βέβαια! Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε να ζει στις πόλεις,
με το άγχος της καθημερινότητας για την επιβίωση, στο τρέξιμο συνεχώς
να χάνεται ανάμεσα στα κτίρια, τα αυτοκίνητα, μέσα στο πολύβουο πλήθος.
Μακριά από τη φύση που είναι μέρος της και την έχει τόσο ανάγκη,
τους ήχους της, τη γαλήνη, την ηρεμία της, χάνει την επαφή του
με τον ίδιο του τον εαυτό, με τον Δημιουργό του,
χάνει την επαφή με τη μάνα γη που τον περιμένει να του δοθεί
να τον φορτίσει με ζωντάνια, ενέργεια, χαρά, να αισθανθεί πληρότητα,
να νιώσει ευλογημένος! Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του***
και ας κάνει ότι περνάει από το χέρι του, ότι καλύτερο,
ας βάλει ένα λιθαράκι όπου μπορεί,
όπου του δίνεται η ευκαιρία και του αναλογεί,
για να χαίρονται κάποτε τα παιδιά μας τον αέρα που θα αναπνέουν,
τον ζωοδότη ήλιο και το φως του Θεού, την ομορφιά της Άνοιξης,
την αναγέννηση της φύσης, την Ανάσταση με ανάταση ψυχής!
Voula Kapiri
3/4/2024
*Σ' έναν κόσμο που γκρεμίζεται
Σταμάτης Σπανουδάκης
**Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Συνηθίσαμε, συνηθίσαμε πολλά πράγματα συνηθίσαμε και τις άγριες εικόνες δίπλα μας, γύρω μας, πίσω μας, πλάι μας. Συνηθίσαμε τον θάνατο, συνηθίσαμε την εικόνα του... Τι είμαστε; τι γίναμε; Μη γίνουμε! Μην είμαστε! Μη γίνουμε Μην προφτάσουμε Μην προλάβουμε να γίνουμε Μη συνηθίσουμε Μη συνηθίσουμε.... " Θάνος Ανεστόπουλος
***"Ν' αγαπάς την ευθύνη.
Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.
Ρομαντική κι απείθαρχη η Άνοιξη διαβαίνει, ελεύθερη, ίδια η ζωή δυνάστες αψηφά. Δίνει πνοή στον έρωτα, χαμόγελα ανασταίνει, αγύρτες, μάσκες, ψέματα τα άθλια περιγελά!
Ανάσταση μοσχοβολούν, ζωής ανάσα και χαρά, στην παγωνιά ξεχύθηκαν ανέγγιχτες απ' τη φθορά. Με το όραμα της λευτεριάς, της δικαιοσύνης του ουρανού, δρόμο ανοίγουν στην καρδιά οι ωραίες αγαπημένες. Αγέρωχες και ταπεινές φιλιώνουν με τ' αγέρι, ανέμελες μα τολμηρές φορούν τα κόκκινά τους και ορθώνουν το ανάστημα. Περήφανες, καμαρωτές, ίδιες σημαίες της άνοιξης, ώσπου το σώμα τους χαθεί, λεύτερες παπαρούνες!
.jpg)
.jpg)
.jpg)
