ΟΥ ΓΑΡ ΟΙΔΑΣΙ

Μοιραστήκαμε τα ιμάτια της
και ντύσαμε την Αγάπη στα μέτρα μας!
Την χλευάσαμε, την γελοιοποιήσαμε,
την πονέσαμε!
Την στολίσαμε με ψευδήν πορφύραν κοκκίνην
και στέφανον εξ ακανθών!
Την καρφώσαμε στον σταυρό της θυσίας!
Χρεωθήκαμε την προδοσία και τον σταυρό,
τα καρφιά και την λόγχη
δίχως ίχνος ντροπής!
Εμείς οι τιποτένιοι,
τολμήσαμε να κακοποιήσουμε το θείο δώρο!
Δεν εκτιμήσαμε την ευλογία που μας άγγιξε,
δεν φροντίσαμε με τις τιμές που της άξιζαν
την ιερή φλόγα!
Τα αθώα "σ' αγαπώ" πληγωμένα,
ραπισμένα από βάρβαρα χείλη,
περίλυπα σιωπούν...............

-Κύριε, ο Θεός ημών,
ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου,
συγχώρησον τους κακούργους της Αγάπης Σου!
Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!

      ~ ~ V.K ~ ~
Voula Kapiri  27/4/2016

"Golden Tears" by Gustav Klimt

ΔΙΕΜΕΡΙΣΑΝΤΟ

"Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς
και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον."
Άρπαγες λεηλάτησαν το ένδυμα της ψυχής μου Κύριε,
το έσκισαν μοιράζοντάς το μεταξύ τους,
τροφή να θρέψουν την ένδεια της γυμνής τους ύπαρξης!
Μα άφρονες όντες και άσχημοι,
δεν εκτίμησαν την αξία του ενδύματος!
Τα ξεσκισμένα κομμάτια του κρατώντας,
λαχταρούσαν να πιούν το άρωμα της ύπαρξης μου.
Τα σώματά τους τόσο στεγνά, αφυδατωμένα,
αδυνατούσαν να απαλύνουν απ' τη δροσιά της αγνότητας
γιατί δεν υπήρχε ούτε σαν λέξη στο λεξιλόγιό τους.
Στο ράπισμα τους γύριζα και το άλλο μου μάγουλο,
κοιτάζοντας με απορία, δακρυσμένη τα αχάριστα πλάσματα!
Τη γεύση του χλευασμού τους γεύτηκα....
πικρή χολή και ξύδι!
Μα σύντομα η Παρουσία Σου με πότισε το ηδύποτο Νάμα Σου!
Η ψυχή μου περιφερόταν γυμνή,
μα δεν ένιωθε ντροπή!
Όμορφη σαν Πρωτόπλαστη ένιωθε.
Μόνο που κρύωνε!
Τότε Εσύ με έντυσες με τη θερμή λευκότητα του χιτώνα Σου
που με υπερκάλυψε, ανένηψε την ελπίδα μου,
μου έδωσε τη σφριγηλότητα της ζωντάνιας!
Έτσι η κάθε μέρα πια είναι μια Νέα Μέρα!
Κοιτάζω τον Ήλιο,
Σου λέω: "Καλημέρα Θεέ μου" και χαμογελάω!
Μου αρέσει το χαμόγελο και το γέλιο μου.
Με διαβεβαιώνει ότι η ομορφιά Σου κυλάει στις φλέβες μου!
Ακόμα κι όταν ξυπόλητη πάνω στα καρφιά τους χόρευα,
τη μουσική Σου άκουγα!
Επεξεργάστηκα στη Σιωπή τις αιχμές
και ήπια σε κρυστάλλινη κούπα τον πόνο καυτό!
Τον απόλαυσα ρουφηξιά, ρουφηξιά....
σε όλο του το μεγαλείο!
Και ξαφνικά όλα άλλαξαν!
Τα πόδια μου χόρευαν στον αέρα!
Οι αιχμές έγιναν κόκκινο βελούδο από το αίμα μου.
Άνετα μπορούσα να πλαγιάσω πάνω τους!
Οι πληγές σταμάτησαν να αιμορραγούν,
μόνο κάτι σημάδια τους, μνήμες έμειναν ξέμακρες!
Η καρδιά μου μαλακιά και σκληρή,
ανθεκτική και απύθμενη, εύπλαστη διαστέλλεται!
Ατενίζει τον πόνο κατάματα και τον προκαλεί:
"Τόλμα αν θες!
Τόλμα να διαπεράσεις την Ασπίδα μου
και τραβάω Σπαθί... τη Δύναμή μου!"
Η ανεξάντλητη Υπομονή και Δύναμη μου Εσύ, Παντοκράτορα!
Όχι αναίσθητη, όχι υποταγμένη,
αλλά Δυνατή, με μια Δύναμη τεράστια
που μάχεται να νικήσει το Αδύνατον!
Ό,τι δεν με σκότωσε, με έκανε πιο Δυνατή!
Δέχτηκα την εκλεκτή μου μοίρα
και αποδέχτηκα ότι τίποτα δεν είναι πλέον Αδύνατον!
Τα Πάντα Δυνατά υπό το Κράτος Σου!
Κοιτάζω το χρόνο πίσω μου:
-Αφού δεν χάθηκα στη δίνη σου και είμαι ακόμα εδώ,
σου σφίγγω το χέρι!
Μαζί σου ταξίδεψα,
βρήκα τους σταθμούς της ζωής μου και στάθηκα,
τις στιγμές μου άσπρες και μαύρες!
Γέλασα και έκλαψα,
πόνεσα και πλούτισα,
μεγάλωσα και μίκρυνα,
στάχυασα και κάρπισα!
Θέρισα το στάρι, το αλώνισα,
το ζύμωσα και ζυμώθηκα μαζί του
και τώρα το ψήνω...
ζεστό ψωμί να ταΐζω τους πεινασμένους!

-Σ' ευχαριστώ ολόψυχα Κύριε
για το Μάννα εξ Ουρανού Σου!
"Διαμερίζω τους καρπούς της ψυχής μου εαυτοίς
και επί των καρπών μου ΕΓΩ πλέον βάζω κλήρον!"
Ο Γολγοθάς του μαρτυρίου Κύριε,
έγινε η σκάλα του Ουρανού μου!
Τον Σταυρόν Σου γονατιστή προσκυνώ
και προσδοκώ την Αγίαν Σου Ανάσταση!!!!

Καλή Ανάσταση σε όλο τον κόσμο!

            ~~V.K.~~
            4 / 4 / 2015

ΕΚ ΡΥΠΑΡΩΝ ΧΕΙΛΕΩΝ

Το άγγιγμα της παλάμης Σου στο πρόσωπό μου!
Τη νιώθω.... χάδι ανάερο, στοργικό,
αυτή τη θέρμη της άπλετης Αγάπης Σου!
Τα αμαρτωλά μου χείλη σκύβουν
να ασπαστούν τα πανευλόγητα Δάχτυλά Σου!
Το δέος της επαφής συγκλονίζει το "είναι" μου!
Ευωδιάζω απ' τη χαρά της Ζωής
που χάρισες με το Πνεύμα Σου εντός μου!
"Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι"!
Μη με εγκαταλείψεις Θεέ μου!
Την ανθρώπινη φύση μου εξαΰλωνε,
να ταξιδεύει στους αιθέρες των οριζόντων Σου
ελεύθερη, όπως με όρισε το Άγιο Πρόσωπό Σου,
όπως με έστειλες σ' αυτό το σώμα,
Ναό της Ουσίας Σου,
πνεύμα απ' το Πνεύμα Σου,
ανάσα απ' την Ανάσα Σου!
Ψυχή μικρή, ελαχίστη απ' τον απέραντο Κόσμο Σου
λαμπαδοφορούμενη τη θεία Σου Φύση!
"Ότι την αμαρτία μου εγώ γινώσκω
και η ανομία μου ενώπιον μου εστί δια παντός".
Αμαρτία μου,
οι εξόριστες στιγμές των επίγειων παθών
όταν τυραννικά με δεσμεύουν, ξενιτεμένη μακριά Σου!
Η λύτρωση μου
στη σωτήρια μεγαλοψυχία Σου ελπίζει Θεέ μου!
Στο μονοπάτι της Σιωπής με οδηγείς και με ορμηνεύεις:
"Άκου τη Σιωπή,
μάκρυνε το βλέμμα σου,
ορθώσου!
Με την ίδια την ψυχή νιώσε την αρχέγονη Ύλη Μου!
Στην Αγάπη
την Άχραντη,την Άφθορη, την Αιώνια πορεύσου.....
αυτή είναι η Λύτρωση που ζητάς!"
Η μουσική της Υπεροχής Σου μεθυστική,
απόκοσμη, τεράστια, εθιστική με καθηλώνει,
κύμβαλα αλαλάζοντα αποστομώνει!
Η αγγελική μελωδία προσανατολίζει την ύπαρξή μου
στη Γη της Επαγγελίας Σου!
Οδηγός μου Εσύ, το Φως το Ανέσπερο!
Διακαής ο αγνός πόθος του έρωτά μου δι' Εσέ!
Συ Μεγαλοδύναμε η Αγάπη η Θεία!
Η αγάπη η θνητή εγώ!
Η φλόγα η ιερή Εσύ,
η βάτος η καιομένη η Άσβεστη!
Να την αγγίζω θέλω,
να καίγονται τα δάχτυλά μου στην Αγάπη Σου την άπειρη!
Σε προσκυνώ, τον Ήλιον της Δικαιοσύνης,
το Σύμπαν, την Εξουσία Σου!
Αξίωσόν με Δέσποτα,
Νυμφίον να σε υποδεχθώ εν τω μέσω της Νυκτός!
Με της ψυχής μου τον λευκό χιτώνα
να σκουπίσω το ιερό έδαφος που εν εννοία ελαφροπατάς!
Με των δακρύων μου το μύρο να το αρωματίσω!
"Του Δείπνου Σου του Μυστικού..."
Στη σιωπή των αμνών, αμνός...
σφάγιο Σου προσφέρομαι!
Δέξου τη θυσία που στο Όνομά Σου σφραγίζω
με το αίμα της καρδιάς μου!
Δέξου τους στεναγμούς και τα δάκρυα της ψυχής μου!
Αντίδωρο από μένα για Σένα!
Από Σένα για μένα!
Στάλαξε τις σταγόνες της μετάληψης Σου μέσα μου,
Δροσιά των στιγμών μου!
Ιερή η στιγμή της Κοινωνίας Σου,
το Άχραντο των Αχράντων Σου Μυστήριο!
Εκ ρυπαρών χειλέων δέξου την ημετέραν προσευχή!
Μείνον εν εμοί ο Θεός, Βασιλεύ Βασιλέων
και ίλεως, ίλεως,
ελέησον με και φύλαξόν με υπό την Σκέπην Σου!!!!

                  ~ V.K.~
                 4/4/2015


ΕΛΑ ΑΚΡΙΒΟ ΜΟΥ ΕΑΡ

Νύχτα βαθιά, η πόλη ησυχάζει....
Το σπίτι παραπαίει σκοτεινό,
ζει και δεν ζει,
ανάμεσα φθοράς και αφθαρσίας,
ακόμα αντέχει!
Καημός στα πέλαγα η κλίνη ταξιδεύει,
με τ' αφρισμένα κύματα παλεύει,
κάβο να δέσει λαχταρά, γαλήνη!
Τα παραθύρια όλα ανοιχτά,
όλα για Σένα που αργείς,
σαν φεγγαρόφωτο να μπεις!

- Έλα, να γείρεις στ' αχανή,
λευκά σεντόνια της ψυχής,
τ' άλικο του κοχλία να ντυθείς!
Με των ανθών σου τ' άρωμα
έλα να μας φιλέψεις,
γλυκιά εποχή Εσύ, καλοσυνάτη,
με την ικμάδα, τη δροσιά,
φως στην καρδιά να λάμψεις!
Τη φοβερή ησυχία
των φαντασμάτων να ταράξεις,
τη θολερή τους βολεμένη απάτη,
ως να χαθούν με την σκληρή
πραμάτεια τους στην πλάτη!

Φύσηξε αγέρι, Ζέφυρε
σκόρπισε πέρα, μακριά
μιας μοίρας αλμυρής την αλισάχνη,
αύρα μου εσύ θαλασσινή
σβήσε της κάθε χνάρι!
Συνόδευσε την Άνοιξη
κρατώντας της το χέρι,
να 'ρθεί η μειλίχια εποχή!

Καλώς να ορίσουν λυγερές οι ανεμώνες,
να μείνουν πίσω ξέπνοοι χειμώνες!
Να στολιστεί η μικρή αυλή
μ ένα γιορντάνι νότες,
κρίνα, βιολέτες, γιασεμιά
στις ασπρισμένες γλάστρες
ζουμπούλια και βασιλικά,
γεράνια και μπιγκόνιες,
χαμόγελα χρωματιστά!                                                                                                                                       
Στους βράχους της υπομονής
σαν σε λειμώνες λιόσπαρτους,
πορφυρογέννητες ν' ανθίσουν οι ελπίδες!
Να δω τη θάλασσα γυαλί
και κάθε ηλιοφίλημα
στο μπλε να στραφταλίζει,
παιδούλα ανέμελη η ψυχή,
βαρκούλα ν' αρμενίζει,
δεμάτια το χρυσάφι να θερίζει!

Όλη του κόσμου η υπομονή,
η προσμονή για Σένα!
- Έλα ακριβό μου Έαρ!!!

                 ~ ~ V. K. ~ ~
                   21/3/2018

ΠΟΙΗΣΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

                    

Ήρθες σαν άγγιγμα ψυχής,

μες στο σκοτάδι αστραπή

και φώτισες τα βάθη μου.

Πόσο δική μου σ' ένιωσα,

σαν άγνωστο κομμάτι μου!

Γράφουν οι ψίθυροι καρδιάς

με εικόνες, συναισθήματα

τη μελωδία στα ποιήματα.

Με μεταξένια ομορφιά

υφαίνει η ψυχή ανθοποιήματα!

Μοσχοβολιά της άνοιξης,

πνοή τριανταφυλλένια

με μάγεψες νεράιδα.

Με πότισες το μπρούσκο σου

κι άνθισες μέσα μου το θαύμα!

Φλόγα που καίει την καρδιά,

η φεγγαρένια μου δροσιά,

το μελτεμάκι μου εσύ

κι η αύρα η θαλασσινή,

το καλοκαίρι μου!

Εσύ η ζεστή μου η γωνιά

μέσα στη βαρυχειμωνιά,

του νόστου το λιμάνι μου,

το απάγκιο μου εσύ

στ' αγριοκαίρι μου!

Στα μονοπάτια σου πετώ,

χαρά μου αγαπημένη.

Με γιασεμιού ανασαιμιές

στ' άστρα μ' απογειώνεις,

Ποίηση, με λυτρώνεις!

            ~ ~ V.K ~ ~

              5/1/2016

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΜΑ

Για δες τον μες στα σκοτεινά,
πάνω από ρούγες και στενά
άνοιξε πάλι τα φτερά!
Κόβει τα γόρδια δεσμά
κι αρματωμένος ξεστρατίζει!

- Που τρέχεις έτσι λογισμέ!
Λεβάντες τάχα ή Βαρδάρης,
ποιός άνεμος τον αρμενίζει!

Στ' αστέρια ρίχνει σκαλωσιά,
νιώθει την αύρα της κοντά,
το άρωμα της τον τυλίγει!

-Μούσα μου, μάγισσα Σελήνη!
στου έρωτα σου τη σαγήνη!

         ~ ~ V. K. ~ 

            3/10/2016

ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΧΕΙ ΦΩΝΗ

Αυτή η γη έχει φωνή!

Άκου της φύσης τη φωνή

σαν την ψυχή, το μέσα σου,

στα πιο απλά, μες στη σιγή!

Φωνή σαν καταχείμωνο,

σαν κάψα καλοκαιρινή,

αύρα φθινοπωριάτικη

ή σαν της άνοιξης γιορτή.

Μιλάει με τα χελιδόνια,

τους κορυδαλλούς και τα αηδόνια,

με τα νερά πιάνει κουβέντα,

μ' αγέρηδες, βουνά και δέντρα,

με άνθη, κύματα, φεγγάρια,

με δειλινά, αυγές, κοράλλια!

Ήχοι, της πλάσης συναυλία,

σύμπαντος ύμνοι, λειτουργία,

στην κλίμακα της μουσικής της,

κάθε μια νότα κι ευλογία!

Αν την καρδιά σου απεγκλωβίσεις,

με την αγνότητα παιδιού,

λυτρωτική θα την αγγίξεις!

Άνθρωπε βγες απ' το εγώ σου,

απ' τον κλειστό μικρόκοσμο σου

κι αφέσου στη γλυκιά παλάμη,

έρωτας τ' απαλό της χάδι.

Πλούτη δεν είναι η εξουσία,

μα εγωισμού περιουσία,

φραγμούς μη στήνεις στην ουσία, 

τη μόνη αλήθεια, πεμπτουσία!

Άκουσε τη φωνή της φύσης,

κι εκτίμησε ό,τι έχει αξία!

      ~ ~ V.K. ~ ~

       7/10/2016

ΕΑΡΙΝΗ ΟΠΤΑΣΙΑ

Στην παγωνιά με την αυγή
πρόβαλες μέσα απ' την αχλύ
στα θαλασσόδαρτα ύψη.
Με βήμα αιθέριο στα νερά
και άρωμα μεθυστικό
από το σφρίγος της ζωής,
η αύρα σου η θεϊκή,
σε κάλεσμα ερωτικό
ξεσήκωνε τη φύση!
Το φόρεμα σου ανάερο
του μεταξιού κι ολάνθιστο
χόρευε με τον άνεμο,
μύρια τριαντάφυλλα λευκά,
κεντίδια επάνω τρυφερά,
σκόρπιζαν άρρητη ευωδιά!
Φλαμίνγκο ρόδινο χαλί
στρώσαν το διάβα σου μεμιάς,
υπόκλιση στο λαμπερό,
θεσπέσιο ποίημα της καρδιάς!
Η λατρευτή σου η μορφή
στα κύτταρα μου χαρμονή,
σ' ένιωσα αίμα της φωτιάς
γοργά στις φλέβες να κυλάς!
Στου έρωτα την πλησμονή,
το Είναι μου έγινε Εσύ,
ω! απόλυτη, αίσθηση γλυκιά!
ω! φως μου, Άνοιξη ακριβή!

~ ~ V. K. ~ ~
13 / 3 / 2018

painting by Hans Zatzka

ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Αγρίεψε για τα καλά

η φετινή η χειμωνιά!

Μα, πότε θα φανούν οι ανθοί, 

οι υάκινθοι μεθυστικοί!

Δειλά μπουμπούκια στα κλαδιά,

αχ! ας ανθίσει η αμυγδαλιά,

σαν οπτασία ρομαντική

να μας αγγίξει τρυφερά

αυτή η αγνή της ομορφιά, 

ροδούλα ή μ' άνθη λευκά,

τη νυφική της φορεσιά,

το ντελικάτο άρωμα της! 

Αιθέρια αντίκρυ στο χιονιά,

πρώτη να σύρει το χορό,

Πρελούδιο της Άνοιξης

στα χείλη της ν' ανθίσει,

της αναγέννησης γιορτή

που έρωτα κυοφορεί,

της Άνοιξης που βρεφουργεί

γλυκές ελπίδες, τη ζωή!

      

        ~ ~ V. K. ~ ~ 

           11/2/2017 

ΟΜΟΡΦΗ ΣΚΕΨΗ

Ψαλιδωτές ουρές πεταρίζουν στα χείλη της!
Ήχοι εαρινοί!
Γεύση μελιού!
Άρωμα ρόδου και στο μίσχο αγκάθια!
Αγγίζω με προσοχή,
με ευλάβεια το θρόισμα της στον άνεμο!
Αφαιρώ κάθε τι από γύρω....
Σωπαίνω τους ήχους!
Ω! καθάρια φωνή!
Νιώθω τον παλμό της όμορφης σκέψης!
Φτερουγίζει στα φυλλώματα μέσα μου!
Εκστατικά την ασπάζομαι!

         ~ ~ V. K. ~ ~
            23/9/2016

painting by Christian Schloe