σας απαγορεύουμε τα δικαιώματα σας, σας τα επιτρέπουμε,
σας γκρεμίζουμε τη ζωή, δίχως παιδιά, δίχως γονείς,
δίχως σπίτι, νερό, τροφή, δίχως πατρίδα,
τι κι αν ο ήλιος ανατέλλει για όλους, για κάθε έμβιο ον!
εμείς σας κλέβουμε τη μερίδα, πνιγείτε στα πέλαγα, ταφείτε σαν τα αδέσποτα,
χειρότερα κι από τα ζώα της ζούγκλας που τιμούν τους νεκρούς τους,
χωρίς ιερά και όσια.
Εγκλήματα που ξεπερνούν τη φαντασία και θάνατοι, πολλοί θάνατοι! Και έγινε η απώλεια συνήθεια μας!** Ανεξέλεγκτη βία, ατιμωρησία, τρομοκρατία, εκφοβισμοί, εξαναγκασμοί,
βακτήρια, ιοί, ειδήμονες και ειδικοί, κλιματική αλλαγή, δηλητήρια,
πυρηνικά, αέρια, καταστολή και Σιωπή, πολλή Σιωπή!
Αυτή είναι η πρόοδος, η εξέλιξη, η ελεύθερη πατρίδα που ονειρεύτηκαν,
αγωνίστηκαν και γι' αυτήν θυσίασαν τη ζωή τους οι ήρωες πρόγονοι μας;
αυτό είναι το καλύτερο αύριο, το λαμπρό μέλλον
που επιθυμούμε εμείς για τα παιδιά μας; Όχι βέβαια! Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε να ζει στις πόλεις,
με το άγχος της καθημερινότητας για την επιβίωση, στο τρέξιμο συνεχώς
να χάνεται ανάμεσα στα κτίρια, τα αυτοκίνητα, μέσα στο πολύβουο πλήθος.
Μακριά από τη φύση που είναι μέρος της και την έχει τόσο ανάγκη,
τους ήχους της, τη γαλήνη, την ηρεμία της, χάνει την επαφή του
με τον ίδιο του τον εαυτό, με τον Δημιουργό του,
χάνει την επαφή με τη μάνα γη που τον περιμένει να του δοθεί
να τον φορτίσει με ζωντάνια, ενέργεια, χαρά, να αισθανθεί πληρότητα,
να νιώσει ευλογημένος! Ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του***
και ας κάνει ότι περνάει από το χέρι του, ότι καλύτερο,
ας βάλει ένα λιθαράκι όπου μπορεί,
όπου του δίνεται η ευκαιρία και του αναλογεί,
για να χαίρονται κάποτε τα παιδιά μας τον αέρα που θα αναπνέουν,
τον ζωοδότη ήλιο και το φως του Θεού, την ομορφιά της Άνοιξης,
την αναγέννηση της φύσης, την Ανάσταση με ανάταση ψυχής!
Voula Kapiri
3/4/2024
*Σ' έναν κόσμο που γκρεμίζεται
Σταμάτης Σπανουδάκης
**Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Συνηθίσαμε, συνηθίσαμε πολλά πράγματα συνηθίσαμε και τις άγριες εικόνες δίπλα μας, γύρω μας, πίσω μας, πλάι μας. Συνηθίσαμε τον θάνατο, συνηθίσαμε την εικόνα του... Τι είμαστε; τι γίναμε; Μη γίνουμε! Μην είμαστε! Μη γίνουμε Μην προφτάσουμε Μην προλάβουμε να γίνουμε Μη συνηθίσουμε Μη συνηθίσουμε.... " Θάνος Ανεστόπουλος
***"Ν' αγαπάς την ευθύνη.
Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.
Ρομαντική κι απείθαρχη η Άνοιξη διαβαίνει, ελεύθερη, ίδια η ζωή δυνάστες αψηφά. Δίνει πνοή στον έρωτα, χαμόγελα ανασταίνει, αγύρτες, μάσκες, ψέματα τα άθλια περιγελά!
Ανάσταση μοσχοβολούν, ζωής ανάσα και χαρά, στην παγωνιά ξεχύθηκαν ανέγγιχτες απ' τη φθορά. Με το όραμα της λευτεριάς, της δικαιοσύνης του ουρανού, δρόμο ανοίγουν στην καρδιά οι ωραίες αγαπημένες. Αγέρωχες και ταπεινές φιλιώνουν με τ' αγέρι, ανέμελες μα τολμηρές φορούν τα κόκκινά τους και ορθώνουν το ανάστημα. Περήφανες, καμαρωτές, ίδιες σημαίες της άνοιξης, ώσπου το σώμα τους χαθεί, λεύτερες παπαρούνες!
στα μάτια της ψυχής ωραίες οι αγαπημένες σας μορφές, γονείς μου!
Μετά το τέλος της ζωής, πέρα απ' τον μάταιο τούτο κόσμο σας βλέπω εμπρός μου πάλι, με ανοιχτή αγκαλιά στην άλλη όχθη, εσείς, οι γεννήτορες μου, οι γονείς μου. Πίσω από σας τα γονικά κι οι πρόγονοί μας, μια άπειρη στρατιά έως την Πρώτη, ως την Αρχή του Σύμπαντος απ' τον Πατέρα και Δημιουργό μας!
Μάτια μου ακριβοθώρητα
και τι να σας φιλέψω!
Μηδέ νερό, μηδέ φιλί,
μόνο πρόσφορο, νάμα, λάδι,
δυο χούφτες στάρι από τη γη,
στο μανουάλι ένα κερί,
τι πιο γλυκό για την ψυχή
από καρδιάς μια προσευχή!
"Κύριε Ιησού Χριστέ
ελέησον με την αμαρτωλή,
εισάκουσε την προσευχή μου,
συγχώρησε κι ελέησε τες,
ανάπαυσε τις ψυχές που αγαπώ".
Όσο αναπνέω θα σας τιμώ,
η μνήμη σας αιώνια να μείνει, ο Κύριος να σας συγχωρεί, μαζί με σας κι εμένα κι όση γενιά μ' ακολουθεί, πόσο άξια ή ανάξια, Αυτός μόνο γνωρίζει! Τον προσκυνώ και δέομαι Του, δοξάζοντας τον Κύριο και Θεό μου, μικρή κι αμαρτωλή ψυχή, ένα απειροελάχιστο του όλου και κόκκος άμμου απέραντης ερήμου, τον κόσμο Του που αγαπά
αγγίζει ευαίσθητη χορδή κι ένα τρελό συναίσθημα, φωτιά κυλάει στις φλέβες του, γοργά τον συνεπαίρνει!
Μια θάλασσα τα μάτια της μέσα τους ταξιδεύει, στον κοραλλένιο τους βυθό γεννιέται και πεθαίνει.
Λέξη δεν είπανε καμμιά, λένε οι παλμοί τόσα πολλά, τα βλέμματα και η καρδιά. Τα χείλη της τα κερασιά που του μαγέψαν την καρδιά, άγγιξε τρυφερά, γλυκά τη φίλησε.
Ροδόσταμο η ανάσα της, μέντα και άγριο μέλι, στην αγκαλιά του αφήνεται, μικρή ελαφίνα τρέμει.
Η γεύση του αμβρόσια, τον έρωτα ανασαίνει,
μα αγγέλου ήταν το φιλί
και νιώθει μεθυσμένη!
Μην ήταν όνειρο η στιγμή!
Ακράγγιξε τα δάχτυλα
στ' αμάθητα της χείλη.
Τι αίσθηση η αύρα του, το άρωμα του θείο, σα ν' άγγιξε τον ουρανό πετάει ευτυχισμένη!
Από το παραθύρι του χαϊδεύει την αμυγδαλιά, αχ! πόσα ξέρει και σιωπά, τόση δροσιά πως καίει! Στην κάμαρη του τη ζητά κι η σκέψη της νοσταλγικά στην αγκαλιά του γέρνει. Λίβας φυσάει ο έρωτας, ολόγυρα του άνθη λευκά
μα στην καρδιά του πυρκαγιά
κι η πένα του διψάει!
Ρομαντικός ο ποιητής, του Έρωτα προσκυνητής, της τάζει αιώνια πνοή, αθάνατη να μείνει, να την υμνούν μελωδικά ερωτευμένα χείλη.
Κι όσο ανθίζουν μυγδαλιές
οι έρωτες θ' αγιάζουν, για τις ευαίσθητες ψυχές, Άνοιξη θα ευωδιάζουν!
"Εκούνησε την ανθισμένη αμυγδαλιά
με τα χεράκια της κι εγέμισ' από άνθη η πλάτη, η αγκαλιά και τα μαλλάκια της. Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή γλυκά τη φίλησα της τίναξα όλα τ’ άνθη από την κεφαλή κι έτσι της μίλησα"
.jpg)
