Ξημέρωνε η Άγια Νύχτα,
έξω ήταν ακόμα σκοτεινά.
Ξύπνησε η μανούλα τα μικρά,
έπλυνε τα βελούδα τους μουτράκια
χτένισε τα μαλλάκια τα απαλά
και τα έβαλε να κάθονται
το ένα δίπλα στo άλλο,
δεν έφταναν ακόμα να πατήσουν χάμω,
κρέμονται τέσσερα ζευγάρια ποδαράκια
στο ντιβάνι το μεγάλο!
Σκύβει και τους φοράει λευκά καλτσάκια
και τα ολοκαίνουργια τους λουστρινάκια,
κόκκινα κι άσπρα παλτουδάκια.
Βγαίνουνε για την εκκλησιά
και τα κρατούν με τον πατέρα απ' τα χεράκια.
Κάνει έξω τόση παγωνιά,
μα η αγάπη πόση ζεστασιά,
ρόδινα, χαμογελαστά τα αθώα μαγουλάκια!
~ ~ V.K ~ ~
Voula Kapiri
27/12/2017
⭐ ⭐ ⭐ ♥️ ⭐ ⭐ ⭐
Αχ, αυτή η ζεστασιά
της παιδικής μας αθωότητας!
Θέλω να πιστεύω
πως όσο σκληρή κι αν είναι η ζωή μας,
καθένας έχει να θυμάται κάτι αγνό από παιδί,
ένα χάδι τρυφερό στα μαλλιά
μια αγκαλιά να τον νανουρίζει γλυκά,
ένα δικό του περιβόλι να σταθεί,
κάπου να ξαποστάσει
και λέω πως η αγνή αυτή αίσθηση,
εικόνα, γεύση, μυρωδιά
είναι η μαγιά της καλοσύνης μέσα μας,
της δύναμης, της ελπίδας, της αγάπης!
πέφτει γλυκιά γαλήνη,
οι ηλιαχτίδες έγειραν
στου σούρουπου την κλίνη.
Άγριοι καιροί και παγωνιά,
κουρνιάζει η αγάπη μακριά,
μόνο τα όνειρα ζεστά,
παλεύουν με τη χειμωνιά
να πάρουν σάρκα και οστά!
Για το χορό των αστεριών
ντύνονται νύφες του χιονιά
και στροβιλίζονται απαλά
με απλωμένα χέρια!
Παίζουν οι νότες της ψυχής
της νοσταλγίας το σκοπό.
Λάμπουν στο δειλινό χορό
τ' άστρα κι οι νύφες του χιονιά!
Όνειρο σε άπειρη αγκαλιά!!!
Έρχομαι απ' τον κόσμο εκείνο
που οι άνθρωποι δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα,
που σε γνωρίζουν μόνο η μάνα σου,
δυο φίλοι και του μόχθου η αλμύρα!
Από εκεί που τα όνειρα είναι απαγορευμένα,
που μόνη σου έννοια πρέπει να είναι το ψωμί,
ναι, το ψωμί,
μη φτάσει μέρα να το πεις ψωμάκι,
ίσως να δεις και μια άσπρη μέρα!
Στα λίγα πάντα μαθημένη,
η αγάπη όμως να περισσεύει!
Κι όσο κι αν με παραφυλάγαν
οι ονειροκλέφτες κι οι καιροί,
τους το 'σκαγα από παιδί!
Λάβα τα όνειρα μου, κόκκινο κρασί,
στο προσκεφάλι φυλαχτό τα βράδια,
πέρλες, μαργαριτάρια στην καρδιά
στις άγριες κακοτοπιές,
η θαλασσιά μου χάντρα,
τα ωραία μου αταξίδευτα ταξίδια,
τα παραδείσια μου νησιά!
Στον ήλιο τον αρμενιστή μου κάθε αυγή
αντάμωνα με τις χρυσές μου ηλιαχτίδες,
πιστές τα δειλινά με καρτερούσαν
να με χορτάσουν ρόδινες ελπίδες!
Στον ουρανό ο Αυγερινός μου,
τ' αστέρια που μ' ακολουθούσαν,
άκουγαν τις σιωπές μου
ενώ στα μάτια με κοιτούσαν,
μέτραγαν των στιγμών μου τις ευχές!
Και το φεγγάρι, μ' είχε μάθει από μικρή!
Γλυκό μου όνειρο το έλεγα,
μάλαμα με κερνούσε,
μέθη το λυρικό άγγιγμα του,
χανόμουνα μαζί του όπου μ' απαντούσε!
Πως με ξελόγιαζε στη σάλα την πλατιά,
μοσχοβολιά από γιασεμιά
και βαλς με το γραμμόφωνο να παίζει,
στροβιλιζόμαστε ώρες αγκαλιά,
μ' έπαιρνε στα ασημένια του φτερά
σ' άγνωστα μονοπάτια μυστικά!
Άντε αν θες να μου το πάρεις!
Φίλη εκλεκτή η θάλασσα,
ξεχωριστή μου αγάπη!
Η όμορφη αρχοντοκυρά πάντα να περιμένει,
να μ' αρμενίζει στα πελάγη, στα ανοιχτά,
στων οριζόντων τη γραμμή, στα πέρα μέρη,
μ' όλα τα μπλε στα μάτια της,
με τις λευκές δαντέλες της ντυμένη,
τ' ασήμια της, τα χρυσαφιά
κι αυτή την αύρα της τόσο να με τρελαίνει
ως να μη θέλω πίσω μου να μένει!
Αχ και να είχα ένα σπίτι στο γιαλό!
Τα ήσυχα βράδια σόλο η φωνή της,
σειρήνα να με ξεμυαλίζει η μουσική της,
να λέει για μπάρκα και τοπία μαγικά
κι εγώ χρωματιστά τραγούδια να της πλέκω,
κορδέλες για τα ξέπλεκα μαλλιά.
Να κάθομαι να της μιλάω για τα δικά μου,
τα ακριβά, τα πάθη, τα δεινά μου
και να μου ψιθυρίζει χάδια με το κύμα,
να πνίγει τους καημούς μου στα βαθιά!
Τα πρωινά...να λέμε για το τζιβαέρι
κι εκεί που πίνουμε καφέ παρέα,
δυο γλάροι να μου ζωγραφίζουν
στο φτερό τη μέρα!
Λατρεία μου η μουσική,
πάθος ασίγαστο, έρωτας από όσο με θυμάμαι,
γλύκα ο παλμός της μέσα μου, γαλήνη,
φωτιά, δροσιά μου, πόθος στην ψυχή μου
δεμένη στο είναι μου, παντού μαζί μου!
Μα είναι ακόμα η βροχή, ο άνεμος, το χιόνι,
ρυάκια, ποτάμια και βουνά, τα δάση,
τ' απίθανα αγριολούλουδα, τα ρόδα,
οι αμυγδαλιές κι οι πασχαλιές,
οι πεταλούδες οι χρωματιστές,
τα περιστέρια τα ζευγαρωτά, οι λευκοί κύκνοι,
τα χελιδόνια τα ψαλιδωτά...
όλα τ' αγάπησα και μ' αγαπήσαν,
με άκουγαν να τους μιλάω κι εγώ εκείνα!
Ξέρεις, έχει η αγάπη τη δική της γλώσσα!
Λουλούδι είσαι, άνθρωπος, σταγόνα,
άνεμος, χρώμα ή της γης το χώμα,
όλα έχουν μέσα τους αγάπη
κι έχουν τον τρόπο να σ' αγγίζουν,
να λένε σ' αγαπώ, είμαι για σένα εδώ,
αρκεί να έχεις αφήσει ανοιχτή την πόρτα,
να είναι η καρδιά σου πρόθυμη ν' ακούσει!
Είχα την τύχη να έχω πλούσια μάνα,
η αγνή αγάπη, η καλοσύνη της,
περιουσία μεγάλη από τα γονικά της,
γυναίκα αγνή και ταπεινή, παλιάς κοπής,
όλα τα έκρυβε κάτω από την ποδιά της!
Πόσο με θάλασσα έμοιαζε η αγκαλιά της
κι εκείνη η σπίθα μέσα στη ματιά
μου έλεγε "Ναι" στα όνειρα,
στον έρωτα και στη φωτιά!
Χίλιες οι ευχές της φυλαχτό και ευλογία,
μ' άφησε η μάνα ακριβή κληρονομιά!
-Με την ευχή σου μάνα στην καρδιά μου,
σε νιώθω εδώ και την αγάπη σου κοντά μου!
Γνώρισα όσο πιο βαθιά
τα αισθήματα τα δυνατά,
τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία,
της μάνας τη μεγάλη αγκαλιά
για τα δικά μου τα παιδιά,
μα και του πόνου τα λουριά, της πίκρας,
την απογοήτευση, τη θλίψη
απ' του θανάτου τη σκληρή ερημιά,
έδωσα....έδωσα πολλά, αλλά και πήρα!
Παιδί του ήλιου είμαι ακόμα,
των άστρων, της σελήνης,
ερωτευμένη με τα πάθη μου,
τον έρωτα, το κάλλος,
βυθίζομαι στα ωραία παραμύθια,
έχω σημάδια που με ξεχωρίζεις
κι ακόμα θέλω να πιστεύω
στον άνθρωπο, στα όνειρα, στα πιο καλά!
Με τόσα μες στα σωθικά,
φτωχή λοιπόν ή πλούσια πια!!!
Σήμερα ντύνεται με χρώματα βροχής.
Γκρίζο εδώ, πιο σκούρο εκεί
σημάδια φτιάχνει της γιορτής,
προετοιμάζει τις στιγμές της επαφής!
Πόθος του τα έγκατα της Γης.
Πως λαχταρά στην αγκαλιά της να χαθεί!
Σκίζουν τα πλάτη τ' Ουρανού οι κραυγές του,
της στέλνει μήνυμα
πως δεν αντέχει άλλο μακριά της.
Τρέμει, τρελαίνεται να την αγγίξει!
Στέλνει τον άνεμο να την χαϊδέψει,
στις φυλλωσιές των δέντρων να μπλεχτεί,
με το τραγούδι του
"περίμενε τον" να της ψιθυρίσει.
Σκύβει μετά ο Ουρανός στη Γη,
με αγάπη την κοιτάζει,
βαριανασαίνει πάνω της,
γλυκά την αγκαλιάζει.
Το πάθος του κάνει βροχή
κι αρχίζει να δακρύζει,
ξέφρενα συναισθήματα
τη Γη του πλημμυρίζει.
Ο έρωτας του χύνεται
ποτάμια στην καρδιά της,
το δώρο του είναι βάλσαμο,
δροσιά στα σωθικά της.
Θολά τα μάτια στο ρυθμό της μουσικής,
χορεύουνε τρελά οι αισθήσεις
ώσπου η βροχή να ξεψυχίσει!
Της ένωσης τους το άρωμα,
η άχνα πως μοσχοβολάει!
Μερέψαν τα στοιχειά της Γης,
με αγάπη ντύθηκε η πλάση
και γελάει!!!
Την αναπότρεπτη γιορτή της φύσης
με ψυχές παρθένες ας γευτούμε,
ιερουργοί και μύστες,
γλυκό πιοτί τη μελωδία της
ας μοιραστούμε!!!
Τι φλύαρη του ανέμου η φωνή,
άκου τη πως μιλάει
και πόσα λέει στα φύλλα, στα πουλιά,
πως τα χαϊδολογάει,
μια αγριεμένα, μια γλυκά!
Μιλάει και με τον άνθρωπο
και κάποτε φιλιώνει
και του μαθαίνει τα σπουδαία της μυστικά!
Τον άνθρωπο,
που αδερφώνει με τη φύση στη σιωπή,
που αν την αρνείται όσο ζει ή την αγνοεί,
θα έρθει η στιγμή,
στις ρίζες του έλατου,
του πεύκου ή του κυπαρισσιού
να θέλει να αναπαυτεί,
το σώμα του τη φύση θα ζητάει,
να γίνει ένα με το χώμα!
Κι ούτε που του περνάει
από το νου όσο ζει,
πως είναι ένα ωραίο κομμάτι γη!
Μια ανάσα αέρα δροσερή
έξω απ' την πόλη,
στα βουνά, στα δάση
φτάνει να γαληνέψεις,
ν' αφουγκραστείς τους ήχους στη σιωπή
απ' την αληθινή, την άγρια ζωή,
ν' ακούσεις της ύπαρξης σου τη φωνή!
Στη μοναξιά, κάτω απ' τον ίδιο ουρανό
θα νιώσεις τη συνύπαρξη σου αρμονικά
με τόση γύρω ομορφιά,
πως έχεις αξία μοναδική,
μα πάλι στο όλον, τόσο λίγη και μικρή!
Ο ήλιος, ο αέρας, το νερό,
τ' αστέρια, το φεγγάρι,
η γη, το χιόνι, η βροχή,
δίνουν το χρώμα τους στο χρόνο,
στις στιγμές σου, στη ζωή!
Η γέννηση και η φθορά
για ότι αναπνέει, ότι ζει,
ο κύκλος κλείνει με την επιστροφή!
Δίχως προσθήκες, μάσκες,
πλούσιοι ή φτωχοί,
όλοι έρχονται και φεύγουνε γυμνοί,
τι μένει πίσω τους;
μια εικόνα, μια ανάμνηση,
μια ιστορία στα χείλη της γενιάς τους,
γλυκιά ή πικρή!
Το χώμα που απεχθάνονται πολλοί,
η τελευταία αγκαλιά
που όλους ίδια θα δεχτεί.
Τη μυρωδιά λατρεύω της βροχής,
τη λαχταρώ,
βρεγμένη η γη μοσχοβολάει ουρανό!
Θυμάμαι κάποιος μου 'χε πει:
"μην τη γυρεύεις τέτοια μυρωδιά,
το χώμα, θάνατο στη σκέψη φέρνει!"
Μόνο μακάβρια όμως μέσα μου δεν δένει,
μοσχοβολάει ζωή, με ξετρελαίνει!
Έρωτας, της βροχής η μουσική,
οι νότες που χαϊδεύουν
το πεντάγραμμο της γης,
ο ήχος των χρωμάτων της
με απορροφά, με ξεσηκώνει!
Λίγες στιγμές στην ευτυχία της αυταπάτης
πως το νερό, όπως το δρόμο
και τον κόσμο καθαρίζει
κι όλα σε λίγο θα ναι αλλιώς,
μ' ένα ουράνιο τόξο φως!
Λάμπουν τα φύλλα όπως τα λούζει η βροχή,
χορεύουν ντάμες στου βοριά το χέρι,
στάλα τη στάλα ζωντανεύει κάθε τι,
τόση ομορφιά σε εξιτάρει, σε μαγεύει!
Το δάκρυ τ' ουρανού πως συγκινεί,
δυο λόγια να σου ψιθυρίσει αρκεί
η νοσταλγία να σ' αγκαλιάσει,
να απαγκιάσει στην ψυχή
μελαγχολία ψιχαλιστή,
έχει τη γλύκα της κι αυτή!
Πλημμύρα το συναίσθημα
κι αφήνεσαι στο άρωμα της γης,
άνεμος, χώμα και βροχή,
κι εσύ, δυο χέρια ανοιχτά,
μεθάς μες στο ντελίριο της φύσης!
περίμενα πως θα φανείς,
πως θα γυρίσεις να με βρεις,
μα ακόμα όχι, δεν ήρθες!
Χαϊδεύω την ασπρόμαυρη
φωτογραφία σου την παλιά,
ο χρόνος την εικόνα σου ξεθωριάζει,
μόνο μες στην ψυχή μου έμεινε ίδια,
σαν να μην πέρασε μια μέρα, δεν αλλάζει!
Κι όλο ρωτάω τα τρένα μη και σ' είδαν,
κείνο το κίτρινο φανάρι στη γωνία
και τα μοναχικά παγκάκια στην πλατεία,
πονετικές βροχής ψιχάλες,
κάτι ομπρέλες κόκκινες
που φύγαν με τα πλοία
και κάτι αστέρια ξέμπαρκα
που κύλησαν στις ράγες!
Τ' άστεγα βράδια σεργιανίζω στο σταθμό,
μιλάω μ' άλογα, φεγγάρια και πλανήτες
και τα χαράματα ιππότη σε ζητώ
ψηλά στα κάστρα με τους Δροσουλίτες.
Με ηλιοχαρά ποτίζω,
μη μου μαραθούν,
με ήβης δροσιά τις ρόδινες ελπίδες,
γλυκά να τραγουδάνε πως θα ξαναρθείς,
μα εσύ αγάπη μου αργείς....
πολύ αργείς!
Να θυμηθείς κάνω μια ευχή
και μια να σε φυλάει
και αν ξεδίψασες στης λήθης το νερό,
σου στέλνω με του Ζέφυρου το χάδι,
της αρνησιάς σου ξόρκι μαγικό...
φιλί που στάζει ζάχαρη και ρόδι,
κανέλα, χτυποκάρδι και μπαχάρι!
Της χελιδόνας κλέψε το φτερό,
να βρεις το δρόμο για το γυρισμό,
φόρα στεφάνι απ' του πελάου αφρό,
κοράλλι, δίχτυ, δάκρυ και σταυρό,
κύμα, το κύμα πάρε κι όλο γιαλό-γιαλό,
στο περιγιάλι θα 'μαι,
χρόνια σε καρτερώ!
Σου 'χω φυλάξει καλοκαίρια στην καρδιά,
της άνοιξης τις πασχαλιές,
ίριδες μπλε κι αμυγδαλιές,
χίλια φιλιά τριανταφυλλιά
να σου κεντήσω στα μαλλιά,
γιούλια, ζουμπούλια, γιασεμιά
σ' όποιο στρατί στη γειτονιά!
Πέτα, το βήμα σου γοργό
για το όνειρο μας τ' ακριβό,
σε παραμύθι αληθινό
να λάμψουν όλα στο χορό.
Φωτιά στα σύνορα της γης
στο πιο γλυκό μας το μαζί, μαζί ως το τέρμα της αγάπης
με αργεντίνικο tango!!!
Στον ήλιο άλλος ποιος δάκρυσε,
μάτωσε στο φεγγάρι,
η προσμονή χορτάριασε
καλέ μου στ' ακρογιάλι!!!
Η κάθε νύχτα μας μοναδική,
σαν τη στιγμή,
έχει το χρώμα της μέσα στο χρόνο
κι αν μοιάζει με τη χτεσινή
έχει άλλο τόνο, άλλο απόηχο, άλλη αυγή!
Κάθε μια νύχτα έχει τη σιωπή της,
κάθε σιωπή και τα δικά της,
τα λόγια της, τη γεύση, το άρωμα της!
Της πόλης η νυχτερινή σιωπή
μυρίζει κλιματιστικά,
καλώδια ηλεκτροφόρα,
κάψα και παγωνιά,
κραυγές βουβές,
καπνό τσιγάρου,
μοναξιά!
Κλείνεις τα μάτια ήσυχα,
κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου
εκεί που το άδικο πονάει σαδιστικά,
έτσι όπως κλείνεις και την πόρτα
μέσα απ' το ωραίο σου γυάλινο κελί,
στη φρίκη του πολέμου και της βίας,
του εξευτελισμού του ανθρώπου,
της εξαθλίωσης,
της πείνας και της δίψας,
αθώων παιδιών που τόσα υποφέρουν,
στα μάτια αυτά
που απ' τον τρόμο διάπλατα ανοιγμένα
όλο ρωτούν γιατί και περιμένουν,
όσων θαλασσοπνίγονται
για μια θέση στον ήλιο
και του θανάτου,
της ανίατης αρρώστιας,
της άδειας αγκαλιάς,
τόσων δεινών που μαίνονται εκεί έξω
την κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή,
"έλεος Κύριε, πρόστρεξε, να λες,
τόσες στον κόσμο οι πληγές"!
Πόσα καλά έχω στη ζωή μου
να σ' ευχαριστώ,
αλήθεια είναι τόσα πολλά
που δεν πειράζει
η νύχτα αυτή, μια νύχτα είναι,
θα περάσει!
Στ' άδειο κρεββάτι από λέξεις,
παίρνω αγκαλιά όμορφες σκέψεις
και απουσίες τρυφερές!
Κάπου απαντώνται οι ψυχές,
ονειροπόλες, σιωπηλές
βρίσκουν το δρόμο, αγγίζονται, μιλάνε
και ματωμένες απ' τ' αγκάθια
μες τις νυχτερινές σιωπές!!!
Στα πέτρινα γεφύρια να μας βρίσκει ο καιρός,
με τους παλιούς μας φίλους ν' ανταμώνουμε ξανά,
τα πράσινα ποτάμια, τις κρυστάλλινες πηγές,
τα δέντρα με τα κόκκινα, τα χρυσαφιά
και τα πουλιά ολόγυρα να τιτιβίζουν χαρωπά!
Κάτω απ' τη μαύρη πεύκη, τα έλατα και τις οξιές,
τις καρυδιές, τις καστανιές και τα πλατάνια,
τα πόδια να πατάνε μαλακά,
παχιά πολύχρωμα του φθινοπώρου τα χαλιά,
να έχουν στρωμένο το τραπέζι καταγής οι βελανιδιές
και τα ρυάκια πρόσχαρα να σε καλούν κελαρυστά!
Να φεύγει η ματιά σου στα βουνά,
με τα γεράκια, τους αετούς, τα διαβατάρικα πουλιά,
στις ρεματιές να ταξιδεύει, στα φαράγγια
να χάνεται στον ουρανό ψηλά!
Ν' ασημοψιχαλίζει η βροχή, διαμάντια πάνω στα κλαδιά,
να λάμπουν όλα ζωντανά και να μοσχομυρίζει η γη!
Και να το, εκεί που δεν το περιμένεις, το αφράτο χιόνι,
ν' αχνοπατάει δειλά δειλά και να το στρώνει!
Μεθυστικές οι νύφες του χιονιά
να εξαγνίζουν την ψυχή, την πλάση με τ' αθώα τους λευκά,
να υποκλίνεται του δάσους η καρδιά,
στη μουσική τους συναυλία να σιωπά
και να χεις την αγάπη σου κοντά,
εσύ κι εκείνη ένα με τη φύση,
μύστες ευλογημένοι στην απόλυτη ομορφιά!
Φθινόπωρο στην Πίνδο, Γρεβενά!!!
Μέσα στην Τέχνη βρίσκω τον εαυτό μου!
Στην Τέχνη του κάλλους ισορροπώ!
Στη μουσική, στην ποίηση, τη ζωγραφική,
το χορό, τη φωτογραφία, το θέατρο,
στην έκφραση της τέχνης σε κάθε μορφή!
Εκεί που γράφει με συναίσθημα η ψυχή!!
Όλα συνυφασμένα με τη φύση,
την τέλεια τέχνη της
με τις απίστευτες εικόνες, τις στιγμές,
τα χρώματα, τ' αρώματα, τη μουσική,
τους ήχους που μαγεύουν τις αισθήσεις!
Ερωτευμένη πάντα με το κάλλος,
την ομορφιά της τέχνης, της ψυχής!!!
Λικνίστηκε στου άνεμου το χέρι,
μια πιρουέτα ακόμα σ' ένα απίστευτο χορό
και μια υπόκλιση στου χρόνου το τεφτέρι!
Το κοίταζα να πέφτει, στη γη ν' αφήνεται απαλά,
πάνω στο κόκκινο χαλί....
Το άγγιξα με έρωτα, το είπα Άστεγο Φιλί!
Χάιδεψε την παλάμη μου η τελευταία του πνοή
κι αλήθεια πόνεσα πολύ,
το κόκκινο φύλλο ένιωσα να ξεψυχάει!
Μα ο κύκλος που οδηγεί από το τέλος στην αρχή,
μ' έφερε στης ψυχής μου το παρτέρι!
Κι αντίκρισα να ξεμυτίζουν δροσερά,
φύλλα κι ανθάκια τρυφερά σαν νεογέννητα μωρά,
τα γέλια τους τα παιδικά,
που το γλυκό τους άρωμα ζωή μοσχοβολάει!
Θα ρθουν ξανά με τη σειρά,
με τον καιρό θα γεννηθεί πάλι του έρωτα η χαρά!
Η φύση καλλιτεχνικά βάφει τα όνειρα χρυσά,
δίχως σπουδή, έτσι απλά ξέρει να κλέβει την καρδιά,
να μας κερνάει ομορφιά, στιγμές να μας μεθάει!
Και να, το τέλειο χέρι της......
κεντάει κόκκινο χαλί με φύλλα φθινοπωρινά,
σαν το δικό μου κόκκινο, το Άστεγο Φιλί!!!
