ΣΤΗΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

Παλιά Αθήνα, κι αν λιτά,

ωραία χρόνια, πόσο αγνά! 

Τότε ίσως κι ο Έρωτας    

πιο αθώος να δηλώνει

μα ίδια δεινός στο τόξο του,

καρδιά δεν του γλυτώνει

κι όποια τα βέλη του δεχτεί

ο μικρός θεός τη δικαιώνει,

της δίνει δύναμη, φτερά,

του παραδείσου τα κλειδιά!

Μια οπτασία ρομαντική
η αμυγδαλιά ανθισμένη

κι η μούσα του, μια καλλονή

εκεί τον περιμένει,

δροσάτη, ίδια η Άνοιξη

λάμπει ηλιοφιλημένη.

Ω! τίναξε την αμυγδαλιά

και να τη χιονισμένη,        

νυφούλα του χαμογελά
μ' ανθάκια στολισμένη!

Αχ! στην καρδιά του ποιητή

παίζει ο έρωτας βιολί, 

αγγίζει ευαίσθητη χορδή
κι ένα τρελό συναίσθημα,
φωτιά κυλάει στις φλέβες του,
γοργά τον συνεπαίρνει!

Μια θάλασσα τα μάτια της
μέσα τους ταξιδεύει,
στον κοραλλένιο τους βυθό
γεννιέται και πεθαίνει.

Λέξη δεν είπανε καμμιά,
λένε οι παλμοί τόσα πολλά,
τα βλέμματα και η καρδιά.
Τα χείλη της τα κερασιά
που του μαγέψαν την καρδιά,
άγγιξε τρυφερά, γλυκά τη φίλησε.

Ροδόσταμο η ανάσα της,
μέντα και άγριο μέλι,
στην αγκαλιά του αφήνεται,
μικρή ελαφίνα τρέμει.

Η γεύση του αμβρόσια,
τον έρωτα ανασαίνει,

μα αγγέλου ήταν το φιλί

και νιώθει μεθυσμένη!

Μην ήταν όνειρο η στιγμή!

Ακράγγιξε τα δάχτυλα 

στ' αμάθητα της χείλη.

Τι αίσθηση η αύρα του,
το άρωμα του θείο,
σα ν' άγγιξε τον ουρανό
πετάει ευτυχισμένη!

Από το παραθύρι του
χαϊδεύει την αμυγδαλιά,
αχ! πόσα ξέρει και σιωπά,
τόση δροσιά πως καίει!
Στην κάμαρη του τη ζητά 
κι η σκέψη της νοσταλγικά
στην αγκαλιά του γέρνει.
Λίβας φυσάει ο έρωτας,
ολόγυρα του άνθη λευκά

μα στην καρδιά του πυρκαγιά

κι η πένα του διψάει!

Ρομαντικός ο ποιητής,
του Έρωτα προσκυνητής,
της τάζει αιώνια πνοή,
αθάνατη να μείνει,
να την υμνούν μελωδικά
ερωτευμένα χείλη.                    

Κι όσο ανθίζουν μυγδαλιές

οι έρωτες θ' αγιάζουν,
για τις ευαίσθητες ψυχές,
Άνοιξη θα ευωδιάζουν!

"Εκούνησε την ανθισμένη αμυγδαλιά

με τα χεράκια της
κι εγέμισ' από άνθη η πλάτη,
η αγκαλιά και τα μαλλάκια της.
Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή
γλυκά τη φίλησα
της τίναξα όλα τ’ άνθη από την κεφαλή
κι έτσι της μίλησα"  

                              Γ. Δροσίνης 

 

~ ~ V. K. ~ ~

Voula Kapiri

  30/1/2022       

                               

                                    artist Francois Fressinier 

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ

Όσο πιο πίσω οι θύμησες

τόσο πιο πλούσιες οι εικόνες

πιο δυνατά τα χρώματα, τα αρώματα,

τα φώτα, οι αγάπες, οι αγκαλιές!

Πρόσωπα αγαπημένα γελαστά,

που ΄ναι κείνα τ' αυθόρμητα,

τα γέλια μας τα δυνατά!

η χαρά κερασμένη σε μάτια ζεστά!

Άνθρωποι πηγαινοέρχονται,

αυτοί που έφυγαν κι άλλοι που ήρθαν,

εναλλάσσονται οι εικόνες, τα συναισθήματα,

χρόνων Χριστούγεννα σαν σε ταινία.

Ήρθανε νέα πρόσωπα, μεγάλα και μικρά,

αγάπες με βελούδινα, ματάκια αγγελικά,

γλυκές φωνούλες παιδικές 

ζωντάνια δώσαν στις στιγμές.

Μα οι απουσίες πάντα εκεί,

στις θέσεις τους τις αδειανές.

Έρχονται με την πίκρα τους,

τις βλέπω χαμογελαστές

και φεύγουν πάλι ήσυχα

με όσες γευτήκαμε χαρές.

Και όσο κι αν πληθύναμε 

ο κόσμος μας λιγόστεψε

οι εικόνες μας αλλιώτεψαν

κι η έλλειψη δεν λείπει.

Αχ και να γύριζα τον χρόνο πίσω,

σε ήσυχες μέρες με έγνοιες απλές

με ανάσες λεύτερες, ωραίες στιγμές! 

Χριστούγεννα παράξενα 

κι αυτά τα φετινά

γιατί κι ετούτη τη χρονιά 

έμειναν σπίτια αδειανά, 

έσβησαν χαμόγελα πολλά.

Χριστός ετέχθη, δόξα Σοι!

κι εύχομαι πίστη, δύναμη,

να έχουμε ελπίδα και χαρά!

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα

με υγεία, αγάπη, ειρηνικά!

~ ~ V. K. ~ ~

Voula Kapiri

28/12/2021

                                painting by Nino Chakvetadge

                                                                 

ΛΕΥΚΑ ΞΩΚΛΗΣΙΑ

Νάξος και ως τα ορεινά 

σε ανασταίνει η ανασαιμιά, 

νοτίζει σώμα και ψυχή 

η αύρα η θαλασσινή, 

το πελαγίσιο αγέρι! 

Λευκές, γαλάζιες πινελιές 

σπαρμένο όλο το νησί 

με τις ξανθές τις αμμουδιές 

που αγάπησαν οι κέδροι. 

Λευκά ξωκλήσια στις κορφές, 

λάμπουν στον ήλιο οι μυτιές, 

στις πέτρες τους τις ριζιμιές 

δεμένες μύριες προσευχές, 

χέρια κλαδιά απλωμένα 

στα ουράνια υψωμένα. 

Ξάγναντα στο αρχαίο μπλε 

με την κρυστάλλινη ομορφιά, 

μες στου Αιγαίου την απλωσιά, 

λιμάνια, αγάπης αγκαλιά 

και φάροι στην ανηφοριά. 

Μοσχοβολάνε όστρακο, 

γη, ουρανό κι αλμύρα, 

θυμάρι, μοσχολίβανο 

κι ελπίδα πλάι στο κύμα. 

Καράβια γοργοτάξιδα 

με άρμενα ανοιγμένα 

κι όσο σε πάνε πιο ψηλά 

λες στο Θεό και πιο κοντά, 

άγγελοι και χερουβικά, 

αγνά κεριά αναμμένα. 

Ξωκλήσια, κρίνοι της καρδιάς, 

λευκά, γαλήνια, ευλαβικά 

στο πέλαγος ριγμένα!

~ ~ V. K. ~ ~

Voula Kapiri

 29/9/2017

                 Στη φωτογραφία είναι ο Άγιος Δημήτρης, Νάξος

                             

                                                                         

ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΙ

Ουαί υμίν υποκριταί, 

Ιούδες, Γραμματείς και Φαρισαίοι!

Ο καιρός γαρ εγγύς!

Τρέμετε τη στιγμή που οι μάσκες σας

φθαρμένες από την πολυχρησία

θα αδυνατούν να σας καλύψουν,

τρέμετε τη στιγμή που θα πέσουν,

τη στιγμή της αποκάλυψης

σαν θα γκρεμίζεστε στα βάραθρα

που σκάψατε οι ίδιοι, εσείς

οι σπουδαίοι για τους άσημους.

Δεν θα έχει λαγούμι 

να κρύψει τα φρικτά σας αίσχη,

κανένα ποτάμι δεν θα μπορεί

να ξεπλύνει τα βρώμικα χέρια σας.

Τρίζουν τα οστά των προγόνων μας,

σείεται η γη, φλόγες ξερνάει,

τα νερά απομακρύνονται αηδιασμένα,

η θάλασσα τραβιέται απ' την ακτή,

αρνείται η πλάση την κακοποίηση της, 

σας αρνείται το σύμπαν!

Ουαί, υμίν κανίβαλοι 

που ντυθήκατε τη στολή του ψεύδους 

και στήσατε καρναβάλι σ' όλη τη γη. 

Ευτυχώς υπάρχει τέλος για κάθε αρχή,

ουράνιο τόξο μετά τη βροχή,

τη νύχτα ακολουθεί το ξημέρωμα, 

η ηλιόχαρη ανατολή!

Σκληρό το σιδηρούν προσωπείο

μα η αχίλλειος πτέρνα τόσο τρυφερή!

 ~ ~ V. K. ~ ~

 Voula Kapiri

                                                        

                           Art of Diplomacy ~ Michael Cheval

Σ' ΑΓΑΠΩ

Δυο λέξεις μόνο 

    "Σ' αγαπώ" 

πόσο πολύ, πόσο βαθύ,  

απόλυτο, καταλυτικό, 

απέραντο σαν ουρανός!

Αχ, η ανάσα του η ζεστή, 

χαράς ζωντάνια, θείο φως!

Όμορφη πόλη, γιορτινή,

γλυκόλαλοι ήχοι, μουσική, 

αναγεννιέται η ψυχή

στην άγια λάμψη!

Πόλη μου αγαπημένη εσύ,

χρυσή μου, όμορφη πόλη!

Μια αγκαλιά το "σ' αγαπώ"

σε ενεστώτα διαρκείας,

παθητικά ενεργητικό,

η αύρα του, η θαλπωρή, 

φλόγα απαλή, μεταξωτή

θέλεις να σε τυλίγει!

Ένα χαμόγελο η ζωή,

φιλί, τραγούδι, ευχαριστώ

και το ανέφικτο, εφικτό,

το όνειρο, θαύμα αληθινό!

Για σένα πλάσμα εκλεκτό

που ζεις μ' όλη σου την ψυχή, 

αυτό το σπάνιο "σ' αγαπώ"!

~ ~ V. K. ~ ~

Voula Kapiri

                                                                  

ΑΝΟΙΞΗΣ ΣΕΡΕΝΑΤΑ

                                     "Primavera"  by Sandro Botticelli         

Γλύκανε απόψε η γειτονιά, νερατζανθοί και πασχαλιά,

μελένια έπεσε η νύχτα,
στο φλάουτο της Άνοιξης, αλάφρυνε το βήμα!
Ώρα την ώρα έρχεται, το μαρτυράει τ' αγέρι,
ο ένας μετά τον άλλο οι οιωνοί,
άγουρα ψαλιδίσματα, καλέσματα, κελαηδισμοί.
Στης φύσης την πρεμιέρα όσοι πιστοί,
συλλειτουργοί κι αγαπημένοι, επίτιμοι προσκεκλημένοι,
της χάρης της οι κοινωνοί, μακάριοι, ευλογημένοι!
Μιλημένα λες είναι τα σώματα,
τ' άστρα, η γη, τα νερά, μύρια αρώματα,
η αυγή, των θαυμάτων τα χρώματα!
Μιλημένα σκιρτήματα, η σκισμάδα στο βλέμμα σου
και το κύμα της έκστασης στης ψυχής σου τα πόδια!
Μεθυστική ως τα μύχια η μουσική της πάλλει,
η πολυπόθητη Άνοιξη στην ώρα της και πάλι!
Πριγκίπισσα αληθινή, δροσάτη, ντελικάτη
με την αβρότητα της στην παλάμη!
Πολύτιμα αγριολούλουδα, ξεπεταρούδια ζωηρά,
ως κάτω κι απ' τα πάλλευκα, τα κρούσταλλα χαλιά,
μικροί κουρσάροι που αθώα σου κλέβουν την καρδιά,
νιούτσικα τρεχαντήρια που με πολύχρωμα πανιά
ξανοίγονται στης μάνας γης τα φωτερά πελάγη,
στης Δήμητρας την αγκαλιά!
Αμβρόσια η Σερενάτα της, μιας πεταλούδας χάδι,
γλιστρά απ' τ' ανοιχτό σου παραθύρι,
η εφηβική της αύρα σε τυλίγει!
Μοσχοβολάει η ανάσα της, ασφόδελο κι αμυγδαλιά,
κάθε ανάσα και φιλί,
φλόγες ανάβουν, κόκκινα, της παπαρούνας χείλη
και του κορμιού της τ' άρωμα, αχ!
Παράδεισος! σαγήνη!
Ίριδες, κρόκοι, νάρκισσοι, μανόλιες και λεμονανθοί,
κόσμημα θείο, αγγελικό, στα τρυφερά της στήθη
της Παρθενίας, της χαράς οι λευκοί κρίνοι!
Προσφέρει όλες τις χάρες της, μ' όλες της τις αισθήσεις
και πως να μην παρασυρθείς κι αμαχητί παραδοθείς
στη θελκτική της ομορφιά, στο ερωτικό της κάλεσμα,
στον οργασμό της φύσης!
“Αγαπημένη αίσθησις” η κάθε της επιστροφή
κι εμείς στη λιτανεία της, προσκυνητές της ταπεινοί!
Στ' ακριβοθώρητα όνειρα, πλώρη για λάγνες πλεύσεις,
στις ποθεινές της Άνοιξης, ροδώνες υποσχέσεις!
                                                        
                                                          "Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
                                                                       αγαπημένη αίσθησις" 

                                                                           Κ.Καβάφης
~ ~ V. K. ~ ~
Voula Kapiri
24/3/2019

                                                                  artist Kinuko Craft

                                                

                                              "Spring of life" Stamatis Spanoudakis                 

                                              

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ ΚΑΙ ΑΜΠΩΤΙΣ

Λατρεμένη η επαφή με το σώμα σου!

Χαρτογραφεί η παλάμη μου τα ευαίσθητα σημεία σου,

σαν άγνωστο νησί σ' ανακαλύπτει,
κοκκινίζει η αφή σε κάθε άγγιγμα της.

Σε νιώθω φλογισμένη ακτή

να γλύφεις τα ακροδάχτυλα των κυμάτων μου.
Στο χείμαρρο μιας σου αλήθειας
ή στα βαθιά μιας χίμαιρας,
τους πόθους σου, ευσεβείς εμβαπτίζεις.
Στο υγρό μου στοιχείο,
γη του ελέους θαρρείς, τους εξαγνίζεις.
Παλίρροια!
Θάλασσα πλατιά σε αγκαλιάζω,
τυλίγομαι γύρω σου ώσπου σε περιέχω.
Με μια απρόβλεπτη κίνηση

η ανταρσία των αισθήσεων σου εκστατικά κορυφώνεται!

Χάνεσαι, σβήνεις στο πέρας...στο βυθό μου,
στα βάθη του απείρου, στον άμετρο χρόνο!
Άμπωτις!
Τα κοχύλια στην αμμουδιά απλωμένα,
μικροί αφηγητές,
μαρτυρούν τα μυστικά της αλμυρής πολιτείας μου.

Γαληνεύει η φύση μου με μια νηνεμία αφιλοσόφητη.
Ως να δέσει η αφή μου στο δέρμα σου πάλι!

        ~ ~ V. K. ~ ~ 
         Voula Kapiri 

          28/2/2017

                                                     artist Gary Benfield

              

50 ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ (ΙΩΑΚΕΙΜ ΠΑΠΑΧΡΟΝΗΣ)

                                                      

                                           artist Lauri Blank 

50 Αποχρώσεις Του Κόκκινου

***********************    

Στη γλώσσα των καταρρακτών

Πενήντα λέξεις έπλασα
Για το ρευστό φως
Που χύνεται απ’ το φύλο σου
Σεισμέ μου
Πυριγενής,
από τα βάθη της αβύσσου,
αναδύθηκα αρχιπέλαγος.
Πρωτοφανέρωτος
στην απεραντοσύνη
Υδρογόνο
Δύο
Οξυγόνο
Απλός είναι ο δεσμός της πρωτουσίας
Έτσι απλή
η αίσθηση του απείρου.
Νερένιοι στους αρμούς που μας συνέχουν
Χλωροπλάστες
Σάρκα τη σάρκα,
ψυχή με ψυχή,
νύχτα τη νύχτα,
ολάκερος κόσμος δημιουργήθηκε
με φωτοσύνθεση.
Κοιλάδα
Κλίνη όπου ζευγαρώνουν τα πεφταστέρια
με τις λάμψεις των αστραπών.
Εκεί γέρνει το φεγγάρι
να σμίξει με το φως των τρυφερότερων μου ονείρων
Ποτάμι
Με αναρριγητά πλάθω την κοίτη σου.
Πλατύνεσαι στης εκβολής το δέλτα,
χύνεσαι στο πέλαγος
που παίρνει τ’ όνομα μας
Διαστολή
Αενάως περισσότερος.
Σαρκώνονται οι στεναγμοί σε μάκρη.
Εκτείνομαι κατά μήκος της ζωής,
στα τέσσερα σημεία του ουρανού σου,
να περικλείσω τις ψυχές όλου του κόσμου

Κιβωτός

Όλα τα θηλαστικά αισθήματα συρρέουν σε ζευγάρια.
Διασώζουμε του κόσμου τις αλήθειες
να ανακοσμογονήσουμε την πλάση μας
στην κοσμοχαλασιά
Θάλασσα μου
Ερυθρά,
που ανοίγει στα δύο
να διαβώ
απέναντι στο θαύμα σου
Βαπτιστής
Εν τη ερήμω
ο Ιορδάνης σου
Με αυλακώνουν τα νερά σου
Χαρίζεις το όνομα μου: Εσύ
να αγγείλω τη βασιλεία του ουρανού μας επί της γης
Πάτριο χώμα
Σε παίρνω στα χέρια μου και σε φιλώ.
Χρόνια ξενιτεμένος στο άδειο,
σε ονειρευόμουνα.
Διαβαίνω το κατώφλι της επιστροφής
στην αυλή μας με τις μπουκαμβίλιες
Κορυφογραμμή
Τις νύχτες, γύρω απ’ τη φωτιά σου
τα όνειρα μου γαλουχείς αντάρτες
να λάμπουν σε κάθε πράξη
Υψικάμινος
Με καμινεύεις , με λιώνεις, με σφυρηλατείς.
Εμβάπτισε με στα νερά σου
να πάρω το σχήμα του σπαθιού.
Ρίξε με ανίκητο στη μάχη
Χαράκωμα
Ζωσμένος το κορμί σου,
επελαύνων,
με ιαχές θα ανακαταλάβουμε τις νύχτες
Σημαία
ανεμίζεις σελαγίζουσα
καρφωμένη στις επάλξεις.
Ανένδοτοι
λογχίζουμε την ανυπαρξία,
παντού κυλά το φως
Ονειροδρόμιο
Ουρανομήκης εκτινάσσομαι
σε ολόλαμπρο στερέωμα.
Είμαι η καρδιά του ουρανού
΄Ηλιε
Σάρκινε.
Ανατέλλεις.
Λιώνεις τα χιόνια ματαιώσεων στις ονειροκορφές.
Αντιβοώ ποτάμι γεννημένο σε όλες μου τις δίψες
Υνί Μου
Με ανασκάβεις.
Να καρπίσουν οι ψυχές μας.
Τα σώματα μας η συγκομιδή.
Κοκκινόχωμα.
Σε οργώνω και σε σπέρνω.
Ευγνωμονεί τη θέρμη σου
ο σπόρος που φωλιάζει
Σχισμάδα
σε ποτισμένη γη.
Εγγύτερα στον ουρανό ο σπόρος που βλασταίνει
Καταβολάδα
Πλεγμένοι σε ριζώματα,
αργά- αργά να λάβουμε
τη μία μορφή που περικλείουμε
Άνοιξη
στα όνειρα της ρίζας μου.
Ανακλαδιζόμαστε.
Τα χέρια μας γεννάνε φύλλα,
τα φύλλα μας πουλιά
Βασίλισσα
Εγώ μελίσσι σαλεμένο
στους ανοιχτούς σου ύπερους.
Ολούθε σε συλλέγω.
Αποθέτω μέλι αισθήσεων στην κυψέλη σου
Μαστιχιά
Σε κεντάω αιχμηρός.
Δακρύζει η σχισμή σου.
Μυροβολάς το χρόνο.
Ευωδιάζω από την παιδική μου ηλικία
Μυρτοειδές
Σε γεύομαι.
Οπός κυλά στο στόμα.
Άγρια βατόμουρα μου στάζεις στη ψυχή
ανεξίτηλο σημάδι
Αμπελώνας
ίσαμε εκεί που φτάνει η ψυχή μου.
Γίνομαι τα χέρια τρυγητών.
Αντιλαλώ τραγούδια,
χαρά,
χορός,
γιορτή του τρύγου
Σαργάσσες
Θαλάσσια χλόη επιπολάζω.
Αργοσαλεύω απλωμένος στο στοιχείο μου.
Στο κάλεσμα του ενστίκτου
συρρέουνε στιλπνά
τα πλήθη των δρομώνων
Ακρόπλωρο
Πυξίδα σου, τα άστρα μου των αναστεναγμών
Σχίζοντας με
με διαπλέεις.
Ανακαλύπτεις τα μυστικά νησιά στα σπλάχνα μου
Άνεμος
Κάλεσμα στη θαλασσινή μου ορμή.
Ορθωμένος στις κυματοκορφές
με στεναγμούς σπάω
κι απλώνομαι στο ακρογιάλι σου
Θαλασσοσπηλιά
Δέχεσαι
τη πλημμυρίδα μου.
Ιριδίζω
Θερμοπηγή
Ιαματική.
Τυλίγεις τους γόους των πληγών.
Πορφυρό βάμμα στη γύμνια μου
μ’ επουλώνεις
Εκατονταπυλιανή.
Προσκυνητής,
γονατιστός προσέρχομαι.
Με βόγγους προσεύχεται η δίψα μου.
Μεταλαμβάνω.
Θαύμα.
Ενσαρκωμένο.
Αγρύπνια κατανυκτική.
Κεριά τα δάχτυλα μου
Σάλπιγγες
Εγερτήριες.
Μήτρα μου,
που με ανασταίνεις
λαχτάρα σε όλους τους πόθους μου
Ποθοκρατόρισσα
Σε πύρινο θρόνο
με στέφεις με φωτιά
Λαίλαπα.
Στο δάσος του πυκνού μου πόθου
σαρώνεις στην πορεία.
Κι ύστερα σιγοκαίς χωνεμένη για ώρες στα οστά μου.
Στη χόβολη που απομένουμε,
εσύ, πάντα εσύ,
λάμπουσα του φοίνικα καρδιά
Σμίλη
Λάξευε
το σώμα μου στο σχήμα του δικού σου.
Το φως
σε εναγκαλισμό αιώνιο
Σελήνη
Του λύκου μου καταγωγή.
Η αρπακτική μου σάρκα
ανάμεσα στα ελάφια σου
Στη λόχμη μου σε σέρνω.
Σφυγμός στα δόντια μου η πείνα
Δίψα
Αξεδίψαστη.
Σέρνομαι όπου πατάς
να γλύψω κάθε στάλα .
Κυλιέμαι στα χορτάρια σου
να ρουφήξω τη δροσιά από τις πόες
Αστραπή
στον ουρανό μου.
Οι πρώτοι στίχοι της καταιγίδας
που θα ξεσπάσει στα κορμιά μας.
Βροχή
Από ψηλά,
χρυσαφένια, ελεητική.
Ρίχνομαι στη γούβα σου τη ξέχειλη
να ξεδιψάσω
Επώαση

της λύσσας μου
Πόθου φλεγμονή,
σάρκας παραφορά.
Παραληρεί το σώμα,
σπαρταράω,
σπασμωδώ
Ρόδο
με φλογισμένα ροδοπέταλα
στην άκρη του μίσχου μου.
Φυλλοβολούμε ίχνη κόκκινα
να μας βρίσκει η τρυφερότητα
Φτερογονία.
Όλο το φως που ζητάει διέξοδο
γεννάει στα πλευρά μου μια αχτίδα.
Το νόημα αναβλύζει
και τα ρίγη του τη ντύνουν με φτερά
Κοχύλι
Στο μάργαρο της σάρκας
τυλίγεις τις σπίθες φεγγαρόφωτο,
εντός σου πλάθομαι
όνειρο μαργαριταρένιο
Γλώσσα
Της ψυχής μου μητρική.
Γλώσσα από γλώσσες.
Για λέξεις
σμήνη αποδημητικών
που επιστρέφουν στα ρίγη της άνοιξης.

Ρήματα
τα νωπά ίχνη αγριμιών του γένους μας σε βάτεμα
Ένα σώμα διάπυρο
που ομοιοκαταληκτεί με άπειρο.
Ονοματοποιία
Νόημα φύεσαι στο κοίλο των εννοιών:
Δίνη, περικάρδιο, καμπάνα,
φιλιατρό, υγρότοπος, βένθος, σμηνουργία…
Το χέρι μου στο χέρι σου
όλες οι καταφάσεις
Αυλός
Εγώ οι άπειρες πνοές
Δοξάρι
στις χορδές μου
Σύνθεση της ζωής
για μουσικά σώματα
Μ
Μονόγραμμα τα χείλη σου.
Η πυρακτωμένη σου άκρη
με αποτυπώνει.
Βαθιά σφραγίζεις τ’ αρχικά μου
Είναι μου
Μέσα σου,
αυτό που είμαι γίνομαι.
Μονάχα τις ώρες της φωτιάς υπάρχουμε αληθινοί
Αχανές
Βρήκαν το φως τα ριγητά
να σαρκωθούνε
Μαθητεύει νόημα η ζωή
να επικρατήσει.

   

                                                      

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

                  

"Στη νεολαία"

Αυτό κρατάει ανάλαφρο
μεσ' την ανεμοζάλη
το από του κόσμου τη βοή
πρεσβυτικό κεφάλι.

Αυτό το λόγο θα σας πω
δεν έχω άλλο κανένα
μεθύστε με τ' αθάνατο 
κρασί του Εικοσιένα. 
 

1 Νοεμβρίου 1940

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Το ποίημα αυτό έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής

με σκοπό να εμψυχώσει τα νέα παιδιά, 
τρείς μέρες μετά την κήρυξη του Ελληνο-ιταλικού πολέμου. 

 

                                                                  

                                     Ύμνος των αιώνων 

                                   Απαγγέλει ο ίδιος ο ποιητής                     

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Με πεταλούδες στην καρδιά

η Προσμονή αγναντεύει,

χάνεται στον ορίζοντα
κι οράματα υφαίνει.
Σαν ύμνος αναστάσιμος
σε περιμένει να 'ρθεις,
η μελωδία της πλησμονής!
Ήχος προγονικός, παρθένας γης,
ανέσπερο κι εσπερινό, φως ιλαρόν,
κοντσέρτο του έβδομου ουρανού,
στα πλάτη των αιώνων ν' ακουστείς!
Στο ερημικό ξωκλήσι τάζω
εικόνα αχειροποίητη, Εσέ,
των ιερών ιδανικών
και κέντημα των άστρων.
Η λιτανεία δοξαστική,
γονυπετών προσκυνητών
των πόθων των γαλάζιων.
Η λειτουργιά δεσποτική
κι από αγγέλων χείλη,
η ψαλμωδία χερουβική.
Έλα σε δείπνο μυστικό
ν' αναγαλλιάσει η φύση.
Να ψιχαλίζει άρωμα,
της Παναγιάς οι κρίνοι
μύρο γλυκό να μας ραντίζουν,
την ακριβή μας μέθεξη
ν' αγιάζουν, να εξαγνίζουν!
Στα κάστρα τ' αξημέρωτα
της άγιας άνασσας Σιωπής,
στο παραθύρι μένει,
τον ρήγα, τ'αρχοντόπουλο,
τον Ήλιο ν' ανημένει.
Θεριό το πάθος μαίνεται,
με χάδια το μερεύει,
μ' ένα κεράκι αυτούμενο
το όνειρο γυρεύει.
-Ήλιε μου, λάμψε, ανάτειλε,
η Προσμονή να δύσει,
το Κάλλος σου, η ανατολή,
ελπίδες να γεννήσει!!!!
 
      ~ ~ V.K ~ ~
     Voula Kapiri  

       20/5/2017

               Juliet by Thomas Francis Dicksee